شمارهٔ ۱۸۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس شگفتی و زیبایی سرو (درخت سرو) اشاره می‌کند که با قامت زیبا و بلندی‌اش، توجه را جلب می‌کند. شاعر از درد و مشکلات عاشقانه‌اش سخن می‌گوید و به شدت دلتنگ معشوق است. او به ارتباط میان عشق، زیبایی و رنج ناشی از جدایی اشاره می‌کند و در نهایت بیان می‌کند که عشق و یاد معشوق چقدر بر زندگی‌اش تأثیر گذاشته و چگونه این احساسات در او عمیق شده‌اند. در کل، این شعر به زیبایی و سختی‌های عشق و میل به وصال می‌پردازد.
سرو به دید آن قد و رعنایی ازان بالا گرفتدر چمنها لاجرم کارش ازان بالا گرفت
هوش مصنوعی: سرو زیبایی را که با قامت و جذابیتش بر بلندیها میدرخشد، در میان گلزارها میبینیم و به همین دلیل است که مرتبهاش به سوی بلندیها بالا رفته است.
با قدش نسبت ندارد قامت سرو بلندراست می گوییم و بر ما نیست این کس را گرفت
هوش مصنوعی: قد او هیچ ارتباطی با قامت بلند سرو ندارد، ما با صداقت میگوییم و هیچکس نمیتواند او را از ما بگیرد.
جز حدیث تیر او در دل نمی آید مراتا خیال آن کمان ابرو به چشمم جا گرفت
هوش مصنوعی: جز درد عشق او چیزی به دل نمینشیند، تا زمانی که تصور کمان ابروی او در چشمم جا گرفته است.
حق آن قرص رخ و آن لب نمی داند رقیبخواهد آن نان و نمک روزی دو چشمش را گرفت
هوش مصنوعی: چهره زیبا و لبهای دلفریب او را کسی نمیتواند درک کند؛ حریف حسود و رقیب به قدری عاشق او شده که روزی گریبانگیر چشمهایش خواهد شد.
من که پیچیدم به فکر آن دو زلف عنبرینعاقبت زین فکر بی پایان مرا سودا گرفت
هوش مصنوعی: من در میان افکارم به زلفهای خوشبو و زیبای تو غرق شدم و در نهایت این افکار بیپایان مرا به جنون و دیوانگی دچار کرد.
دوش می گفتم ز سوز دل حدیثی با چراغدر سر شمع آتش افتاد و ز سر تا گرفت
هوش مصنوعی: دیشب در حال صحبت درباره احساسات عمیق قلبیام بودم که ناگهان شعله آتش از شمع به چراغ افتاد و همه جا را در بر گرفت.
خسروا، تا یافت مأوا جان ما در کوی دوستشد مقیم آن سر کو و دلش از ما گرفت
هوش مصنوعی: ای کاش، تا زمانی که جان ما در کوی محبوب مأوا یافت، او در آن سر کو ماند و دلش را از ما جدا کرد.