شمارهٔ ۲۹۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساسات عمیق خود از عشق و غم اشاره می‌کند. او از اشکی که بر زمین می‌ریزد صحبت می‌کند و به عشق و زیبایی محبوبش می‌پردازد. زیبایی محبوب او را تحت تأثیر قرار داده و او خود را غرق در اندوه می‌بیند. اشک‌ها و غم او ناشی از عشق سوزان و عمیق به محبوبش است و این عشق موجب شده که دل او پر از احساساتی متضاد باشد: درونش در آتش عشق می‌سوزد و بیرون از او نیز غم و اندوه نمایان است. شعر به طور کلی تم غم و عشق را به نمایش می‌گذارد و تصویری زیبا از احساسات انسانی را به تصویر می‌کشد.
بنگر که اشک دامن ما چون گرفته استکو تیغ غمزه ای که مرا خون گرفته است
هوش مصنوعی: نگاهی به دامن ما بینداز که چگونه پر از اشک شده است؛ کجا میتوان تیغی پیدا کرد که باعث این درد و افسردگی شده است؟
زلفش به دیده، مشت خیالش به طرف چشمشستی فگنده خوش، لب جیحون گرفته است
هوش مصنوعی: موی او در نظر من است و خیال او همچون دمی گلی خوشبو به سمت چشمانم میآید. لب جیحون را نیز به خاطر زیبایی او در دست گرفتهام.
ما می خوریم دم به دم از اشک، جام خونتا بر لب آن صنم می گلگون گرفته است
هوش مصنوعی: ما هر لحظه از اندوه خود مینوشیم و به خاطر معشوقمان که لبهایش به خون رنگین شده، جامی از غم و درد به دست داریم.
در گریه یافت دیده خیالات ابرویتدل گیر بود زلف تو، وین خون گرفته است
هوش مصنوعی: در حالتی از اندوه و گریه، چشمهایم تصویر ابروهای تو را می‌بیند و دل من به خاطر زلف تو غمگین است، و این اندوه به شدت وجودم را در بر گرفته است.
بهر خیال خاک قدوم تو چشم مابر هر مژه دو صد در مکنون گرفته است
هوش مصنوعی: برای تصوری از خاک پای تو، چشمان ما بر هر مژهاش دو صد راز پنهان دارند.
از عشق دوست سینه خسرو شده به سوزیعنی درون در آتش و بیرون گرفته است
هوش مصنوعی: دل خسرو به خاطر عشق دوست به شدت می‌سوزد، به طوری که درونش آتش گرفته و از بیرون هم آثار آن مشخص است.