شمارهٔ ۲۹۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و عذابی که به واسطه آن متحمل می‌شود، صحبت می‌کند. عشق به دلش حمله کرده و صبر را از او گرفته است. او به محبوبش می‌گوید که اگر می‌خواهد او را ترک کند، این کار آسان نیست و او توان رفتن را ندارد. همچنین، شاعر به آشناهایی که نصیحت می‌کنند اشاره می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد که از اشک‌ریزی پرهیز کنند چون آتش عشق در جانش شعله‌ور شده است. شاعر به این نکته تأکید می‌کند که کسی که او را به این حالت رسانده، حتی نگاهی هم به او نینداخته است. در نهایت، او به وضع نابه‌سامان خود در اثر جدایی و هجران اشاره کرده و بیان می‌کند که در این شرایط، حتی دشمنش نیز نمی‌تواند او را تسکین دهد.
لشکر کشید عشق و دلم ترک جان گرفتصبر گریز پای سر اندر جهان گرفت
هوش مصنوعی: عشق به شدت و فراوان به دل حمله کرد و دلم به شدت تحت فشار قرار گرفت. صبر من نیز نتوانست در برابری با این وضعیت دوام بیاورد و در نتیجه، تمامی جهان را در نظر گرفتم.
گفتی که ترک من کن و آزاد شو ز غمآسان به ترک همچو تویی چون توان گرفت
هوش مصنوعی: تو گفتی که مرا رها کن و از غمهایت آزاد شو. اما چطور میتوانم به راحتی کسی مثل تو را ترک کنم؟
ای آشنا که گریه کنان پند می دهیآب از برون مریز که آتش به جان گرفت
هوش مصنوعی: ای دوست، تو که با اشک بر من نصیحت میکنی، آب را از بیرون نریز، زیرا آتش به جانم افتاده است.
نظاره هم نکرد گه سوختن مراآن کس که آتشم زد و از من کران گرفت
هوش مصنوعی: آن کسی که باعث آتش گرفتن من شد، حتی نگاهی هم به من نکرد و متوجه نشد که چگونه در حال سوختن هستم و از من دوری کرد.
در طوق بندگیش رود دل به عاقبتهر فاخته که خدمت سرو روان گرفت
هوش مصنوعی: دل در بند محبت او میرود و به عاقبت هر پرندهی خوشصدا که در خدمت زیبایی این سرو روان باشد فکر می‌کند.
اکنون که تازیانه هجران کشید دلجان رمیده را که تواند عنان گرفت؟
هوش مصنوعی: زمانی که دل شُکسته و خسته از دلتنگی، ضربههای جدایی را تحمل کرده است، چه کسی میتواند آن را دوباره تحت کنترل درآورد؟
خسرو کز اوست تشنه شمشیر آبدارز آتش چه غم که دشمنش اندر زبان گرفت
هوش مصنوعی: خسرو، که به خاطر او، دشمنش در آتش خشم تشنه شمشیر است، چه نیازی به افسوس خوردن دارد وقتی که دشمنش در حال غیبت و بدگویی است.