شمارهٔ ۳۶۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و longing (دلتنگی) است. شاعر به زیبایی معشوقه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که هر کسی که چهره او را ببیند، ارزش و جذابیت او را درمی‌یابد. لب‌های شیرین او زندگی را معنا می‌بخشد و زیبایی‌اش باعث می‌شود که دل‌ها بسوزند. شاعر از درد و جدایی ناشی از دوری آن معشوق سخن می‌گوید و به سختی‌های خود اشاره می‌کند. در نهایت، او بیان می‌کند که غم و تنهایی، حالا به بخشی از زندگی‌اش تبدیل شده است و هیچ چیز را جز عشق او نمی‌تواند برطرف کند.
هر که روی تو دید جان دانستلب شیرینت، را همان دانست
هوش مصنوعی: هر کسی که چهره تو را ببیند، به حقیقت جانش را درک می‌کند و میفهمد که لب‌های شیرینت چه معنایی دارد.
حسن تو عالمی بخواهد سوختهم در آغاز می توان دانست
هوش مصنوعی: زیبایی تو چنان است که همهجا خواهان دارد و از همان ابتدا میتوان فهمید که این زیبایی چه تأثیر عمیقی دارد.
نرخ کردی به بوسه ای جانیبنده بخرید و رایگان دانست
هوش مصنوعی: تو با یک بوسه، جان من را به قیمت ناچیزی خریدی و انگار این کار را بیتوجهی انجام دادی.
ذقنت چه نمود و دل به خیالبوسه ای زد، مگر دهان دانست
هوش مصنوعی: چهره تلخ و دل شادش به یاد یک بوسه بود، آیا دهان چیزی میدانست؟
دل ز هجر تو بس که تنگ آمدمرگ را عمر جاودان دانست
هوش مصنوعی: دل به خاطر جدایی از تو چنان فشرده و تنگ شده است که مرگ را زندگی ابدی تصور می‌کند.
دی به کویت تن ضعیف مرازاغ بربود و استخوان دانست
هوش مصنوعی: در روزی، در کوی تو، زاغی به نیروی خود، جسم ظریف و ناتوان من را گرفت و استخوان مرا از آن شناخت.
غمزه تو زبان کشید ز منکه مرا نیک بی زبانی دانست
هوش مصنوعی: نگاه تو به من اشارهای کرد که نشان میداد تو مرا به خوبی به بیزبانیام میشناسی.
کرد بر من دلت به نادانیهر چه از جور بیکران دانست
هوش مصنوعی: دل تو به خاطر نادانیام بر من سخت گرفته است، هر چه از ظلم بیپایان دانستهای.
پیش ازین غم نبود خسرو راغم که دانست این زمان دانست
هوش مصنوعی: قبل از این، خسرو هیچ نگرانی نداشت، اما حالا که متوجه شده است، غم او هم شروع شده است.