شمارهٔ ۳۷۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی‌های محبوب است. شاعر احساسات خود را نسبت به معشوق بیان می‌کند و نشان می‌دهد که حتی اگر معشوق او را دوست نداشته باشد، او همچنان به او عشق می‌ورزد. اشعار به زیبایی چهره و ابروهای معشوق اشاره دارد و می‌گوید که زیبایی او برای دیگران هم خوشایند است. شاعر می‌گوید که غم و غصه‌هایش به خاطر عشق اوست و در نهایت، زیبایی و لطف معشوق باعث خوشبو شدن جهان می‌شود.
بنده را با تو دوستداری خوستگر چه تو بنده را نداری دوست
هوش مصنوعی: مرا با عشق تو پیوندی است، هرچند که تو احساس علاقهای به من نداری.
آن نه چشمی ست کز کرشمه نازدیده را هر نظر که هست در اوست
هوش مصنوعی: آن چشم به قدری دلربا و جذاب است که هر کسی را با نگاهش مجذوب می‌کند و به طرز عجیبی توجهها را به خود جلب می‌کند.
گرد ابروی تست جای نمازباز در چشم بنده آب وضوست
هوش مصنوعی: خط ابروی تو برای من مثل محلی است که نماز میخوانم و در چشمانم همانند آب وضو میدرخشد.
با من از زلف تو بد است، چه باک؟هر چه بد نیست، روی تو نیکوست
هوش مصنوعی: اگر زلف تو با من بد باشد، اشکالی ندارد؛ زیرا هر چیزی که بد است، زیبایی چهرهات همچنان نیکوست.
فتنه چشم تو نمی خسپدزانکش از غمزه خار در پهلوست
هوش مصنوعی: فتنه و وسوسه چشمان تو هرگز آرام نمیگیرد، زیرا درد و زخم ناشی از غمزۀ تو در جان من نشسته است.
چون تو بر لب نمی نهد لب راشکر اندر لب تو تو بر توست
هوش مصنوعی: وقتی که تو لب را به لب نیاوری، شیرینی در لبهای تو وجود دارد و این شیرینی به خود تو برمیگردد.
وصف زلف تو کرد خسرو، از آنستکه ز لطفش همه جهان خوشبوست
هوش مصنوعی: خسرو درباره زیبایی‌های زلف تو سخن گفته است، زیرا محبت تو باعث شده که تمام جهان معطر و خوشبو باشد.