شمارهٔ ۳۸۸

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عاشقانه و دردهای ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر می‌گوید هر عاشقی که از طعنه و ملامت دیگران بترسد، عشق واقعی را به خود ضرر می‌زند. او از زیبایی‌های معشوق و تاثیر آن بر جان عاشق صحبت می‌کند و به خاصیت شراب به عنوان نمادی از دوری از توبه‌های ظاهری اشاره دارد. شاعر تأکید می‌کند که هیچ کس نمی‌تواند زیبایی معشوق را انکار کند و عاشق واقعی باید در عشق پا بر جا باشد. در پایان، او از ندامت نسبت به عشق‌های دیگر سخن می‌گوید و آرزو می‌کند که عشقش همیشه پایدار باشد.