شمارهٔ ۴۹۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و غمگین شاعر می‌پردازد. شاعر از محبوبش می‌خواهد که با لبخندی بر رخ زیبایش، دل عاشق مسکین را شاد کند، چرا که او در عشق خود دچار درد و رنج است. او از محبوب می‌خواهد که یک شب به دل او گوش دهد و از مشکلات و دردهای عاشقانه‌اش بگوید. شاعر به یاد می‌آورد که دیوار و در کوی محبوبش از خون دل عاشقان آغشته است. او همزمان به زیبایی و شیرینی عشق اشاره می‌کند و عشق را ارزشمند می‌داند، حتی اگر با غم و درد همراه باشد. در نهایت، شاعر به آرامش و راحتی درخواب و خوراک اشاره می‌کند و از محبوب می‌خواهد که این آرامش را برای او فراهم کند.
یک خنده بزن، زان لب لعل شکرآلودبر عاشق مسکین که رخ از خون تر آلود
هوش مصنوعی: یک بار لبخند بزن، از آن لبهای شیرین و خوشرنگت به آن عاشق بیچاره که صورتش از خون خود رنگین شده است.
یک شب ز برای دل من محرم من باشبشنو ز دلم چند حدیث جگر آلود
هوش مصنوعی: یک شب به خاطر دل من، به راز و نیاز بپرداز و به حرفهای دل من گوش کن که پر از درد و غم است.
مانا که بپرسی ز دل من که چه کردی؟در کوی تو کز خون همه دیوار و در آلود
هوش مصنوعی: اگر از دل من بپرسی که چه بر من گذشته، باید بگویم که در کوچههای تو, همه دیوارها و درها به خاطر غم و اندوه پر از خون است.
جانها که گرفتار لبت گشت چه دانی؟پرواز مجو از مگسان شکر آلود
هوش مصنوعی: وقتی جانها به خاطر لبهای تو اسیر میشوند، نمیدانی چه میشود؟ پس بهتر است به دنبال پرواز کردن از مگسهای شیرین و شکرین نباشی.
عاشق که بمیرد ز رخ زرد چه خیزد؟عشق است دروغش که مسی را به زر آلود
هوش مصنوعی: وقتی عاشق بمیرد و چهرهاش رنگ ببازد، دیگر چه دلیلی برای غم و اندوه باقی میماند؟ در حقیقت، عشق او یک دروغ بوده است که مس را به طلا آلوده می‌کند.
نزل غم تو باد حرامم به فراغتگر چشم دلم هیچ گه از خواب و خور آلود
هوش مصنوعی: اگر غم تو بر من نازل شود، خوشحال میشوم که دیگر نمیتوانم خواب و خوراک داشته باشم.
آسوده به خاک درت، اینک سر خسروزان صندل راحت که برین درد سر آلود
هوش مصنوعی: در آرامش و آسایش در دامن خاک تو، اکنون سر شاه در آن چوب عطرآگین آرامش یافته است که بر این درد سر بزرگ فرود آمده است.