شمارهٔ ۵۳۹
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و longing است. شاعر ناتوانی در تحمل فراق معشوقش را ابراز می‌کند و به شدت در انتظار دیدار اوست. دل او پر از شوق و اشتیاق است و هیچ نصیحتی نمی‌تواند تسکینش دهد. او می‌بیند که عشق واقعی خارج از اراده انسان‌هاست و در واقع به سرنوشت مقدر شده است. احساساتی چون اندوه و حسرت به خاطر جدایی از معشوق در بطن شعر وجود دارد و شاعر به وضوح از درد جدایی می‌نالد. در انتها، او نسبت به حالتی که به خاطر فقدان معشوق دارد، ابراز نارضایتی می‌کند.
مرا تا با تو افتاده ست پیوندنه در گوشم نصیحت رفت و نه پند
هوش مصنوعی: وقتی که من به تو وابستهام، نه نصیحتی به گوشم میرسد و نه نیازی به پند و اندرزی حس میکنم.
دل من می جهد هر لحظه از جایبه دیدارت چنانم آرزومند
هوش مصنوعی: دل من هر لحظه به خاطر دیدن تو بیتابی می‌کند و آرزوی دیدارت را دارم.
ندارم صبر، اگر باور نداریبگیر، اینک بیا، دستم به سوگند
هوش مصنوعی: من تاب تحمل ندارم، اگر فکر میکنی که راست نمیگویم، همین حالا بیایید و ببینید، دستانم گواهی بر این است.
که نی رسم محبت من نهادمکه رفته ست اول این حکم از خداوند
هوش مصنوعی: من اصول محبت را به جا نیاوردم، چون ابتدا این فرمان از سوی خداوند صادر شده است و حالا دیگر چیزی از آن باقی نیست.
زبام آسمان فراش فطرتبرآمد، زیر پا این طشت افگند
هوش مصنوعی: از آسمان، گردانندهی فطرت، نجوایی به گوش رسید و در زیر پایش، طشتی بزرگ افتاد.
دلم خون است از شوق وصالتچو مادر در فراق کشته فرزند
هوش مصنوعی: دل من از شوق دیدار تو میسوزد، مانند مادری که در غم از دست دادن فرزندش به شدت درد میکشد.
هزاران چشمه از چشمم روان استکه سنگین تر غمی دارم ز الوند
هوش مصنوعی: از چشمانم اشکهایی به فراوانی سرازیر میشود، چرا که غمی در دلم دارم که سنگینتر از درد کوه الوند است.
نباشد جان مشتاقان بیدلز جانان بیش ازین مهجور و خرسند
هوش مصنوعی: عشق و yearning مشتاقان نباید بیش از این از محبوب و معشوق خود دور و آواره باشد.
برو این خسرو بیجان دل زارتن بیچاره بیجان بیش مپسند
هوش مصنوعی: برو و این خسرو بیروح و دل زخمدیده را بیشتر از این مپسند که او در حال حاضر در شرایطی بسیار بد و ناامیدکننده است.