شمارهٔ ۵۶۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و احساسات عمیق شاعر نسبت به محبوبش است. شاعر به زیبایی محبوب اشاره می‌کند و نگران این است که اگر او را از دست بدهد، دیگر هیچ‌کس نمی‌تواند جایگزین او شود. همچنین، شاعر از قدرتمندی و تاثیرگذاری محبوبش بر دل و جان خود سخن می‌گوید و به نوعی احساس ناامیدی و پریشانی را در این رابطه بیان می‌کند. او می‌خواهد که محبوبش هرگز به دیگری نرود و تنها دلش را به او بدهد. به طور کلی، شعر پر از احساسات عاشقانه و حسرت است.
مهی چون او به دست من نیفتدوگر افتد، چنین روشن نیفتد
هوش مصنوعی: بدین معناست که در زندگی از دست دادن یا دست یافتن به چیزهایی چون ماه، که نماد زیبایی و کمال است، به این آسانی نیست. اگر هم به دست آید، همچون روشنی و زیبایی آن قابل توجه نخواهد بود.
نمی دانم چه سر دارد، که تیغشمرا خود هرگز از گردن نیفتد
هوش مصنوعی: نمیدانم چه دلیلی وجود دارد که هرگز نتوانم از چنگال تیغش رهایی یابم.
ز بخت خود پریشانم که یک شبسر زلفش به دست من نیفتد
هوش مصنوعی: من به خاطر بخت بد خود نگرانم که یک شب نتوانم دستم را به موهای او برسانم.
نبیند کس دگر گل را شکفتهاگر بوی تو در گلشن نیفتد
هوش مصنوعی: اگر بوی تو در باغ پراکنده نباشد، کسی دیگر گل را شکفته نخواهد دید.
تو ناوک می زنی از غمزه و منبرو لرزان که بر دشمن نیفتد
هوش مصنوعی: تو با نگاهی پر از ناز و دلربایی به من ظلم میکنی و من در حالی که از ترس میلرزم، باید به تو توجه کنم تا مبادا به دشمن لطمهای وارد شود.
مرو دامن کشان تا گرد غیریز خاک ره بر آن دشمن نیفتد
هوش مصنوعی: به سوی غیر نرو و رها کن دامن خود را؛ زیرا افکار ناپاک نمیگذارند که بر روی راه دشمن، هیچ چیزی بیفتد.
چو خسرو از توام، ای چشم روشننظر بر هیچ سیمین تن نیفتد
هوش مصنوعی: من به تو مانند خسرو هستم، ای چشمان روشنت، نگاه به هیچ تن زیبا و نقرهای نینداز.