شمارهٔ ۶۸۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و دردهای ناشی از آن است. شاعر از دل‌تنگی و پریشانی‌اش صحبت می‌کند و به زیبایی معشوق اشاره دارد که هر بار او را می‌بیند، دلش بیشتر می‌سوزد. او از عقل و هوش خود و همچنین از بلایایی که عاشقان در فراق معشوق تحمل می‌کنند، سخن می‌گوید. در این میان، گرچه شاعر از غم عشق رنج می‌برد، اما همچنان از آن پشیمان نیست و این تجربه را برای خود ارزشمند می‌داند. در نهایت، شاعر به قدرت تأثیر معشوق بر احساسات و افکارش اشاره کرده و درگیری درونی‌اش را بیان می‌کند.
زلف گرد آور که بازم دل پریشان می‌شودروی پنهان کن که بازم دیده حیران می‌شود
هوش مصنوعی: موهایت را به هم بچین تا دلم دوباره آشفته نشود، روی خودت را بپوشان تا چشمانم دوباره سردرگم نشود.
عقل و هوش و دل خیالت برد و جانم منتظرتا هنوز از نرگس مستت چه فرمان می‌شود!
هوش مصنوعی: عقل و شعور من تحت تأثیر زیبایی تو قرار گرفته و دلم در انتظار است که ببینم از چشمان نازنینیات چه دستوری صادر می‌شود!
تا کیم سوزی که هر صبحی دعای صبر خواناین کسی را گوی کو را شب به پایان می‌شود
هوش مصنوعی: تا چه زمانی باید در دل سوز و گداز بگذرانی، وقتی که هر روز برای صبر دعا میکنی و به کسی میگویی که شبش به پایان میرسد؟
عاشقان را صد بلا پیش است گاه دیدنتجز یکی راحت که باری مردن آسان می‌شود
هوش مصنوعی: عاشقان با مشکلات زیادی روبرو هستند و تنها یک لحظه دیدن تو برایشان خوشی و آرامش به ارمغان میآورد؛ به طوری که حتی مرگ هم برایشان آسانتر می‌شود.
زانچه من خوردم غمت، باری پشیمان نیستمگر دلت از لطف ناکرده پشیمان می‌شود
هوش مصنوعی: به خاطر احساسی که از غم تو در دل دارم، هرگز پشیمان نیستم. هرچند ممکن است دلت از لطف نکردن به من به دل تنگی بیفتد.
از هلاکم دوستان غمناک و من خوش می‌شومکآنچه باری کام جانان من است آن می‌شود
هوش مصنوعی: دوستانم از مرگم ناراحت و غمگین هستند، اما من از این موضوع خوشحال میشوم؛ چون آنچه که برای جانانم لازم است، آن اتفاق میافتد.
چون به پایان آمد این قصه که می‌گویم به دردیک حدیث و صد پیم خاطر پریشان می‌شود
هوش مصنوعی: زمانی که این داستان به پایان میرسد، با شنیدن آن، قلب و دل آدمی به درد میآید و به یاد خاطرات و احساسات مختلفی میافتد.
ای که پندم می‌دهی پیش تو آسان است، لیکاین کسی داند که او را خانه ویران می‌شود
هوش مصنوعی: ای کسی که به من نصیحت میکنی، گفتن این حرفها برای تو ساده است، اما تنها کسی که در وضعیت بدی قرار دارد، می‌داند چه بر او میگذرد.
ای دل خسته، مده یادم ز مژگانش، از آنکموی بر اندام من هر بار پیکان می‌شود
هوش مصنوعی: ای دل خسته، از یاد او و نگاهش که مرا میزند، خسته نشو، چون هر بار که موهای او بر تن من میافتد، به مانند پیکانی به من احساس تیرگی و درد میدهد.
آنکه گفتندی که از خوبانش روزی بد رسداینک اینک، جان خسرو، گفت ایشان می‌شود
هوش مصنوعی: کسی که گفته بود روزی از خوبانش بدی به او خواهد رسید، حالا می‌بیند که این حرف حقیقت پیدا کرده است.