شمارهٔ ۷۱۷ - امیرخسرو دهلوی

آنکه هر شب به دلم آید و جایی بکندچه شود روزی، اگر یاد گدایی بکند

شهر شوریده و او رو ننماید، چه نکوست؟من ازان روز بترسم که بلایی بکند

مست و شمشیر کشان بر سرم آید هر روزیارب، اندر دلش افگن که خطایی بکند

مرو، ای دوست که آهم اثری خواهد کردگرت اینجا نکند، آخر جایی بکند

دوش نظاره کنت دید و نخفت از شادیصبر کن تا غم هجرانش سزایی بکند

بخت ما گرنه چو ما سوخته باشد آخرکار پیچیده ما را سر و پایی بکند

با چنین جور و جفایی که تو داری پس ازیننه همانا که مرا عمر وفایی بکند

پر غبار آید از کوی تو خسرو هر روزدر دود گریه و در حال صفایی بکند