شمارهٔ ۷۸۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف حال و هوای یک بزم می‌پردازد که در آن میهمانان مست و خواب‌آلود و در حال شادی هستند. او از زیبایی و لطافت در صورت و لباس آنان صحبت می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که همه چیز به نوعی در آغوش شراب و مستی غرق شده است. ظاهراً ساقی به دلایل مستی نمی‌تواند به مهمانان توجه کند و در نهایت، شاعر با حسرت به تأثیر شراب و مستی بر روی خود و دیگران اشاره می‌کند و از زیبایی‌ها و لذت‌های آن جمع سخن می‌گوید. در مجموع، شعر تصویری از شادی، مستی و زیبایی را به تصویر می‌کشد، اما در عین حال، احساس تنهایی و ناامیدی نیز در آن مشهود است.
بزم ما را یک دو خواب آلوده اندمست و خوش، گویی شراب آلوده اند
هوش مصنوعی: جمع ما به قدری شاد و سرمست است که انگار نشستهایم و در دنیایی خواب‌آلود به سر میبریم، گویی که تمام خوشحالیمان ناشی از نوشیدن شراب است.
سایه پروردند وز خط سیاهسایه را بر آفتاب آلوده اند
هوش مصنوعی: سایهای پرورش یافته و با خط سیاه، آن سایه را بر نور آفتاب تحت تأثیر قرار دادهاند.
جامه بر اندام شان گویی ز لطفبرگ گل را از گلاب آلوده اند
هوش مصنوعی: لباسهای آنها مانند این است که با لطافت برگ گل، به گلاب آغشته شدهاند.
می میان شیشه صافی نگرآتشی گویی به آب آلوده اند
هوش مصنوعی: به داخل لیوان شیشهای نگاه کن، آتشی را میبینی که به گونهای در آب تنیده شده است.
می نبیند سوی ما ساقی، ازانکچشمهایش مست و خواب آلوده اند
هوش مصنوعی: ساقی به سمت ما نگاه نمیکند، چون چشمانش خمار و خواب‌آلود هستند.
آب شو، ای چشمه خون، کز شرابدست آن مست خراب آلوده اند
هوش مصنوعی: ای چشمه خون، مانند آب شو، چرا که شراب دست آن مست را که خراب و آلوده است، میشوید.
یارب آن سرخی لبش را از می استیا خودش از خون ناب آلوده اند
هوش مصنوعی: خداوندا، آیا سرخی لبهای او به خاطر شراب است یا اینکه خودش از خون پاکی رنگین شده است؟
بس به اشک آلوده شخصم، گوئیاسیخی از آب کباب آلوده اند
هوش مصنوعی: من به شدت غمگین و ناراحت هستم، انگار که تمام وجودم در اشک و اندوه غوطهور است.
هست خسرو را سؤالی زان دهنکز پیش راه جواب آلوده اند
هوش مصنوعی: خسرو سوالی دارد که پاسخ آن به دلیل کثیفی و ناپاکی زبان، از پیش راهی که باید برود، دور افتاده است.