شمارهٔ ۷۹۳
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق عاشقانه و درد و longing اشاره دارد. شاعر از چشمان محبوب و زیبایی او می‌گوید که بر روی زندگی‌اش تأثیر می‌گذارد. او از گذر زمان و تب عاشقانه‌اش می‌نالد و به یاد می‌آورد که هر درد و رنجی که به خاطر محبوبش می‌کشد، نهایتاً سپری خواهد شد. در عین حال، او نگران است که مرهمی بر دردش پیدا نکند و عشقش همیشه در دلش باقی بماند. در پایان، به وابستگی عمیقش به محبوب اشاره می‌کند و می‌ترسد اگر بدون آن محبوب بگذرد، زندگی‌اش بی‌معنا خواهد بود.
بر رخت چون زلف پر خم بگذردآه من زین سقف طارم بگذرد
هوش مصنوعی: زمانی که اشک من بر چهرهات بیفتد، مانند زلفی که خمیده است، این احساس و اندوه من فراتر از این سقف خواهد رفت.
تا کند خیل خیالت را طلببر رخ من گریه دم دم بگذرد
هوش مصنوعی: تا وقتی که رویای تو به سراغم میآید، هر لحظه بر چهرهام اشک بریزد.
وصلت آخر یک شبم روزی شودروزی آخر این تب غم بگذرد
هوش مصنوعی: به امید این که روزی به وصال محبوب برسم و آن شب غم انگیز به پایان برسد و حالتی از آرامش برایم ایجاد شود.
بر دلم دی تیر زد چشمت، گذشتور زند امروز، آن هم بگذرد
هوش مصنوعی: چشمانت به دل من تیر زدهاند، اگر امروز زخم میزند، این هم روزی خواهد گذشت.
هر دم از تلخی آن شیرین لبتشربت عیش من از سم بگذرد
هوش مصنوعی: هر لحظه از تلخی داستانهای تو، لذت من از زندگی کم میشود.
نگذرانی مرهمی بر درد مندرد من، ترسم، ز مرهم بگذرد
هوش مصنوعی: نگذار مجروح قلبم را بهبود بخشی، زیرا من نگرانم که مرهم تو خود، به درد جدیدی تبدیل شود.
بنده خسرو از حریم وصل تووای اگر ناگشته محرم بگذرد
هوش مصنوعی: من بندهٔ توام و اگر فرصتی برای نزدیک شدن به تو فراهم نشود، وای بر من که نتوانم راهی به عشق تو پیدا کنم.