شمارهٔ ۷۹۴
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف درد و غم ناشی از عشق و دل‌بستگی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که هر کسی که دل به زیبایی می‌سپارد، خود را در معرض خطرات و بلاها قرار می‌دهد. او به غم و رنج عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که دلبری و زیبایی می‌تواند باعث فتنه و مشکلات شود. عشق به محبوب، دردآور است و حتی گل‌های زیبایی هم که محبوب به عاشقان می‌دهد، جان آن‌ها را می‌گیرد. در نهایت، شاعر با قیاس به خسروان، به زیبایی و مقام بالای محبوب خود اشاره می‌کند.
هر که دل با دلربایی می نهدخویشتن را در بلایی می نهد
هوش مصنوعی: هر کسی که دلش را به دست محبوبش می‌سپارد، خود را در معرض خطر و نگرانی قرار می‌دهد.
می خورد صد غوطه در دریای غمچشم اگر بر آشنایی می نهد
هوش مصنوعی: اگر چشمانش بر روی آشنا بیفتد، حتی در دریای عمیق غم هم غوطهور میشود.
دلبرا، چابک سوار تو سنتدلبری را دست و پایی می نهد
هوش مصنوعی: عزیزم، تو با ظرافت و چابکیات عشق و جذابیت را به خوبی نشان میدهی و این هنر را به زیباترین شکل به نمایش میگذاری.
تا سر زلف تو جای فتنه شدفتنه هم خود را به جایی می نهد
هوش مصنوعی: وقتی که زلف تو باعث ایجاد فتنه و آشوب شد، آن فتنه نیز جایگاه خاصی پیدا می‌کند.
غمزه شوخت جراحت می کندهر که را لعلت دوایی می نهد
هوش مصنوعی: هر کسی که به چشمان نازک و فریبندهات نگاهی بیندازد، دچار درد و آسیب میشود، اما لبهای سرخ تو برای التیام آن دردها دارویی دارند.
عاشقان را می کشی و لعل توهم بر ایشان خونبهایی می نهد
هوش مصنوعی: عاشقان را به خاطر عشق و علاقهای که به تو دارند به درد و رنج میاندازی، اما زیبایی و درخشش تو همچنان بر آنان اثر میگذارد و ارزش قیمتی به عشقشان می‌دهد.
کیست خسرو تا جفای خسروانچون تو شاهی بر گدایی می نهد
هوش مصنوعی: چه کسی می‌تواند مانند تو شاهی که بر گدایی میتازد، به ستمگریهای دیگران اشاره کند؟