شمارهٔ ۷۹۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذبه محبوبش اشاره می‌کند. او از غمزه و زلف محبوب می‌گوید که مانند جادویی است و دل‌ها را می‌رباید. همچنین، عشق را به صورتی پیچیده توصیف می‌کند و غمزه او را بدخو می‌داند که می‌تواند دل‌ها را ببندد یا باز کند. در نهایت، به قیمتی که برای عشق می‌دهد و فدای آن می‌شود، اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عشق والاتر از هر چیزی است.
مردمی نرگس او می داندجادویی غمزه او می خواند
هوش مصنوعی: مردم چشمان نرگس را میشناسند و فنون فریبنده نگاه او را میدانند.
زلف او پهلوی خال لب اوگویی از شهد مگس می راند
هوش مصنوعی: زلف او به گونهای است که کنار خال لبش مانند شهدی است که مگس را به سوی خود جذب می‌کند.
کار عاشق که چو ما باریک استهمه زان زلف همی پیچاند
هوش مصنوعی: عاشق، کارش بسیار دشوار و پیچیده است و همه چیز به زلف معشوق برمیگردد که او را به چالش میکشد.
شیوه غمزه تو بدخویی ستهمه آفاق نکو می داند
هوش مصنوعی: طرز نگاه و غمزههای تو به گونهای است که همه مردم دنیا به بدی این رفتار آگاه هستند.
گر دلم بستد، و گر باز دهدصد دیگر ز کسان بستاند
هوش مصنوعی: اگر دل من را بگیرد یا دوباره به من بازگرداند، هنوز هم از دیگران چیزهای زیادی خواهد گرفت.
خسرو از بهر دو بوسه پیشتنیست زر، لیک سری افشاند
هوش مصنوعی: خسرو برای دو بوسه به سراغ تو نیامده که پولی بدهد، بلکه به خاطر عشقش این کار را کرده است.