شمارهٔ ۹۲۳
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق عشق و دلتنگی می‌پردازد. شاعر از نبود خبری از محبوب می‌نالد و می‌گوید که با وجود زیبایی‌های زندگی و خوشی‌های دیگر، بی‌خبری از معشوق، همه چیز را بی‌معنا می‌کند. او به شدت از دوری محبوب رنج می‌برد و دعاهایش بی‌جواب باقی مانده است. در نهایت، شاعر به حالتی می‌رسد که حتی دیگر به خود نیز نمی‌تواند اعتنا کند و همه چیز به نظرش بی‌فایده می‌آید. احساس یأس و ناامیدی در شعر غالب است.
صبا نسیمی از آن آشنا نمی آردشدم خراب و ندانم، چرا نمی آرد؟
هوش مصنوعی: باد صبایی که میوزد، خبری از آن معشوق آشنا نمیآورد. من در شوق او پریشانم و نمیدانم چرا این خبر را نمیآورد.
خوش است باد و لیکن چه سود، چون خبریاز آن مسافر ره دور ما نمی آرد
هوش مصنوعی: باد لطیف و دلپذیر خوبی دارد، اما چه فایده که هیچ خبری از آن مسافر دور دست به ما نمیرسد.
بکشت، کندن جانم ز هجر و مردن نیستاجل، چگونه کنم جان، خدا نمی آرد
هوش مصنوعی: دل من به خاطر جدایی و مرگ بسیار رنج میکشد، اما مرگ هم به تنهایی نمی‌تواند مرا از این درد نجات دهد؛ نمیدانم چگونه باید این درد را تحمل کنم، چرا که به نظر می‌رسد خداوند هم کمکی به من نمیکند.
کرشمه چند کنی بر من، آخر این جانیستنمی دمد ز زمین و صبا نمی آرد
هوش مصنوعی: هر چقدر هم که تو با زلف و زیبایی خود مرا بیازاری یا دلبری کنی، بالاخره این دل و جان من نمی‌تواند بیش از این تاب بیاورد، زیرا نه از زمین خبری میشود و نه نسیم صبا میتواند مرا تسکین دهد.
نمی برد به فلک زاریم هزار دعاچه فایده چو جواب دعا نمی آرد
هوش مصنوعی: چه فایده دارد که هزاران دعا به آسمان بفرستیم، اگر نتیجهای از دعاهای ما حاصل نشود و به خواستهمان نرسیم؟
ز گشت کوی تو از بس که بنده رفت از جاچنان شده ست که خود را به جا نمی آرد
هوش مصنوعی: بهخاطر رفت و آمدهای مداوم بندگان در کوی تو، آنقدر شلوغ و پرجنب و جوش شده که دیگر کسی نمی‌تواند در آنجا قرار بگیرد یا خود را سر جای خود حس کند.
هزار خوشدلی آرد فلک همی، خسروولی چه چاره که بهر گدا نمی آرد
هوش مصنوعی: فلک هزاران خوشی و شادی برای مردم میآورد، اما برای خسرو، که در مقام والایی است، چه راه حلی وجود دارد وقتی برای گدایان چیزی نمیآورد؟