شمارهٔ ۹۷۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و کمال محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیزی در برابر او کم ارزش است. او با استفاده از نمادهایی چون سرو، شاپور و خضر، نشان می‌دهد که زیبایی و جاذبه محبوبش چنان است که هیچ‌کس نمی‌تواند به پای او برسد. عاشق در برابر عشق سنگینش نرم شده و تحمل بیشتری نیاز دارد. همچنین، در تلاش است تا نشان دهد که حتی در شرایط سخت نیز نمی‌توان از عشق او دور شد و زیبایی را نادیده گرفت. اشعار به نوعی تلاشی برای توصیف عمق عشق و زیبایی است که فراتر از کلمات می‌باشد.
صبح پیش رخ تو دم نزندسرو پیش قدمت قدم نزند
هوش مصنوعی: صبح که دلانگیزترین زمان است، هیچ چیزی جرات نمیکند که در برابر زیبایی تو سخن بگوید یا پیش روی تو حرکت کند.
نقش شیرینت بیند ار شاپورگر چه تیغش زنی قلم نزند
هوش مصنوعی: اگرچه شاپور نیز تیغش را به میان بیاورد و جنگ کند، ولی نقش زیبای تو را نمی‌تواند از خاطر ببرد و قلمی نمی‌تواند آن را وصف کند.
خضر پیش لبت به آب حیاتلب چه باشد که دست هم نزند
هوش مصنوعی: اگر خضر در کنار تو باشد و آب حیات را در دست داشته باشد، ارزش لبان تو به قدری زیاد است که حتی به آن دست هم نمیزند.
نرگست چون سپاه غمزه کشدعقل جز خیمه در عدم نزند
هوش مصنوعی: چشمان زیبای تو مانند سپاهی هستند که باعث تسخیر دلها میشوند و عقل هیچگاه در غیر از این مکان، جایی برای اقامت ندارد.
سر من و آستان تو، هر چندکه مسلمان در صنم نزند
هوش مصنوعی: سر من و درگاه تو، هرچند که مسلمان به بت پرستی نپردازد.
تنم از بار عشق تو خم شدکیست کز بار عشق خم نزند
هوش مصنوعی: بدن من از سنگینی عشق تو خم شده است. کیست که با بار عشق نتواند خم نشود؟
صبر کم می زند قدم زین سویاینچنین کو که پای کم نزند
هوش مصنوعی: اگر صبر کمتری داشته باشی، قدمگذاری تو از این طرف به عقب خواهد افتاد، چون کسی که با پاهای کمقوت حرکت می‌کند، نمی‌تواند به جلو پیش برود.
چشم می زن ز دیده بر خسروکه به شب پلک خود بهم نزند
هوش مصنوعی: چشمم به او میافتد، چون خسرو (پادشاه) است که در شب پلک نمیزند و همیشه بیدار و مراقب است.