شمارهٔ ۹۸۴
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به عشق و غم ناشی از دوری معشوق اشاره می‌کند. عاشق قلبش را برای بیان احساساتش به عشق می‌سوزاند و غم معشوق را در درون خود می‌گیرد. وقتی که چهره معشوق غمگین است، عشق او همچنان بر دل عاشق می‌نشیند. دیگران زیبایی را از چشم‌های معشوق می‌گیرند، اما او تنها به محنت و غم خود می‌اندیشد. در غیاب معشوق، عاشق چشمانش پر از اشک است و این سوز و گداز را با خون می‌سنجند.
عاشق از سینه جان برون گیردتا غمت را به جان درون گیرد
هوش مصنوعی: عاشق از وجود خود عشق و احساساتش را بیرون میآورد تا غم تو را در دل خود جای دهد.
روی او گر شود گرفته ببینگر نبینی که ماه چون گیرد
هوش مصنوعی: اگر روی او بپوشانی، باید ببینی که اگر نبینی، ماه چگونه در تاریکی میتابد.
دیگران از پری فسون گیرنداز دو چشمت پری فسون گیرند
هوش مصنوعی: دیگران از زیبایی و سحر چشمانت متاثر میشوند و آن را جذب میکنند.
محنت و غم حریف و مونس ویچون تواند که دل سکون گیرد
هوش مصنوعی: درد و غم همیشه در کنار او هستند، پس چگونه میتواند دلش آرام شود؟
بی تو این چشم خون گرفته بسیآخر این آب چند خون گیرد
هوش مصنوعی: بدون تو این چشم که پر از اشک است، چه اندازه میتواند از این آب خون بریزد؛ به جز این، دیگر چه چیزی باقی مانده است؟