شمارهٔ ۹۹۴
هوش مصنوعی: این شعر از سیمین بهبهانی به عمق احساسات عاشقانه و تنهایی اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که بدون زیبایی معشوق نمی‌توان به زندگی و نشاط ادامه داد. او از دشواری‌های عشق و نیاز به حضور معشوق سخن می‌گوید و اشاره دارد که در غیاب او، هیچ چیز نمی‌تواند او را خوشحال کند. همچنین، خشم و ناراحتی در ارتباط با معشوق را مطرح می‌کند و در نهایت، در تشبیهات مختلف به توصیف شدت عشق و وابستگی خود می‌پردازد. شعر به وضوح به درد و رنج ناشی از عشق از دست رفته و نیاز به وصل اشاره دارد.
با رخت شب چراغ نتوان کردبی رخت سینه داغ نتوان کرد
هوش مصنوعی: بدون وجود تو، شب را نمی‌توان روشن کرد و بدون تو، قلبی که پر از عشق است، نمی‌تواند آرام بگیرد.
پیش تو آفتاب نتوان جستروز روشن چراغ نتوان کرد
هوش مصنوعی: در حضور تو، نور خورشید هم نمی‌تواند به خوبی درخشش داشته باشد و در روشنایی روز نمی‌توان چراغی روشن کرد.
از دو زلفت کمان شده ست تنمخود کمان از دو زاغ نتوان کرد
هوش مصنوعی: از دو زلف تو، بدنم به حالت کمان درآمده است و نمی‌توان با دو زاغ (موهای تیره) این کمان را درست کرد.
باز کن لب که از چنان تنگیمیل سوی فراغ نتوان کرد
هوش مصنوعی: سخن خود را باز کن و آزادانه صحبت کن، زیرا در چنین فشار و تنگی، هیچ راهی برای رسیدن به آرامش و راحتی وجود ندارد.
گر ز باغ رخت بری بخورمنظری هم به باغ نتوان کرد
هوش مصنوعی: اگر به خاطر زیبایی تو از باغ بیرون بروم، دیگر نمیتوانم حتی به باغ نگاه کنم.
خشم در سر کنی به هر سخنیبا تو زین بیش لاغ نتوان کرد
هوش مصنوعی: اگر خشم و عصبانیت را به هر دلیلی در خود نگهداری، دیگر نمی‌توان از تو انتظار رفتار منطقی و آرام داشت.
بوی،خسرو،همی کشی به دماغبیش ازاین هم دماغ نتوان کرد
هوش مصنوعی: بوی خوش خسرو را استشمام میکنی، دیگر نمی‌توان انتظار خوشبویی بیشتری داشت.