شمارهٔ ۱۰۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر احساسات عاشقانه و دلتنگی شاعر به تصویر کشیده شده است. شاعر از باده و شراب به عنوان مظهر شادی و آرامش یاد می‌کند و می‌گوید که در این لحظه‌های سخت و غم‌انگیز نمی‌توان بی‌شراب زندگی کرد. او دل خود را با شراب و توبه آغشته می‌داند و بر آتش عشقش می‌سوزد. شاعر از درد فراق و جدایی سخن می‌گوید و معتقد است که این درد درمانی ندارد. او به شدت درگیر عشق و شوق است و از پزشک می‌خواهد که کسی که عاشق است، نیازی به درمان ندارد. در نهایت، شاعر عشق را به آتش و درد تشبیه می‌کند و می‌گوید که این احساسات عمیق و سوزان نمی‌توانند به راحتی خاموش شوند.
ببار باده روشن که صبح روی نمودکه در چنین نفسی بی‌شراب نتوان بود
هوش مصنوعی: بادهی روشن بریز که صبح سر برآورده است، چرا که در چنین لحظهای بدون شراب نتوان زندگی کرد.
شراب در دلم و توبه هم، کجاست قدح؟که دل بشویم از آن توبه شراب‌آلود
هوش مصنوعی: در دل من شوق نوشیدن شراب و در عین حال نیت توبه وجود دارد. اما حالا میپرسم: کجا است لیوان؟ زیرا میخواهم دل خود را از آن توبهای که به شراب آغشته شده، پاک کنم.
گرفت شعله شوقم به زیر دجله میکه دل تمام بسوزد، گرش نریزی زود
هوش مصنوعی: شعله عشق و اشتیاق من در زیر دجله فروزان شده است، حتی اگر دل به آتش بیفتد، اگر زودتر از آن بر آن آب نریزی.
کجا زیم من مسکین که جانست وام نگارفراق تندتر از وام‌دار ناخشنود
هوش مصنوعی: من کجا باید زندگی کنم، ای بیچاره؟ که عاشقانههای فراق، سختتر از بدهیهای یک وام‌دار ناخوشحال، مرا آزار میدهد.
علاج خویش مکن ضایع، ای طبیب، اینجاکه بر جراحت عاشق، دوا ندارد سود
هوش مصنوعی: ای طبیب، نکن درمانی بیفایده، زیرا در این مکان برای زخم عاشق، هیچ دارویی اثر ندارد.
به پند باز نیایم که زور پنجه عشقعنان صبر و سلامت ز دست من بربود
هوش مصنوعی: من دیگر نمیتوانم به نصیحتها و پندهای دیگران گوش دهم، زیرا قدرت عشق تمام صبر و آرامشم را از من گرفت و دیگر نمیتوانم کنترل خود را در دست داشته باشم.
گمان مبر که یکی چون فراق دوست بُوَداگر هزار جفا آید از سپهر کبود
هوش مصنوعی: نگران نباش که هیچ چیزی نمیتواند با درد فراق دوست مقایسه شود، حتی اگر هزار ظلم و سختی از آسمان نازل شود.
دریغ باشد بر ناکسی چو من عشقتکه بر صلایه زرین درمنه نتوان سود
هوش مصنوعی: حسرت میخورم بر شخصی مانند من که عشق تو مانند سکهای طلایی در دستانم بیفایده است.
لقای یار که تسکین دوزخ دل ماستحدیث باغ خلیل است و آتش نمرود
هوش مصنوعی: دیدار معشوقی که آرامشبخش آتش دل ماست، مانند داستان باغ پیامبر خلیل و آتش نمرود است.
ز طب عشق من، ای کت حسد همی‌آیدبیا که بینی خاکستر آنکه دیدی عود
هوش مصنوعی: از محبت و علاقهای که به من داری، ای حسود! بیا و ببین که آن کسی که قبلاً شمع روشن عشق بود، حالا به خاکستر تبدیل شده است.
ازآن سیاه شود هر نماز شام جهانکز آتش دل خسرو رود به گردون دود
هوش مصنوعی: در اینجا بیان میشود که وقتی دل خسرو پر از آتش و غم است، تمام دنیا به استقبال آن غم میآید و نمازهای شب مثل سیاه شدن میشوند. این اندوه و آتش درون او چنان شعلهور است که اثرش تا آسمان نیز میرسد و به شکل دود نمایان میشود.