شمارهٔ ۱۰۷۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و وابستگی عمیق شاعر به محبوبش است. شاعر از محبوب می‌خواهد که وفاداری و رضایت او را حفظ کند و از مشکلات و دردهای عشقش مراقبت کند. او احساس می‌کند که آسیب‌های عشق بر او تاثیر گذاشته و از محبوب می‌خواهد که کمکی کند و در کنار او باشد. در نهایت، شاعر به توکل به خداوند اشاره می‌کند تا امنیت و حمایت خود را از او بخواهد.
بیا، جانا، رضای من نگهداردمی حق وفای من نگهدار
هوش مصنوعی: بیا عزیزم، لحظهای از رضایت من مراقبت کن و به وعدهای که به من دادی وفا کن.
رضایت بردن دل بود، دانمتو هم لختی رضای من نگهدار
هوش مصنوعی: برای خوشحال کردن دلت، میدانم که تو نیز کمی به خوشنودی من توجه کن.
همه بر دیگران قسمت مکن غمازان چیزی برای من نگهدار
هوش مصنوعی: غم و اندوهت را برای دیگران تقسیم نکن، بلکه آن را برای خودت نگهدار.
مرا عشقت بلا شد، دیگران راخدایا، از بلای من نگهدار
هوش مصنوعی: عشق تو برای من درد و رنجی شده است، پس ای خدا، دیگران را از این رنج و درد من محفوظ بدار.
لبت ناگفته بوسیدم، خطا رفتمکش، وین یک خطای من نگهدار
هوش مصنوعی: دلم را به خاطر بوسهای بر لبت سپردم، اشتباه کردم و مگذار که این خطای من پایدار بماند.
هر آبی کان فرو می ریزی از چشمبرای آشنای من نگهدار
هوش مصنوعی: هر آبی که از چشمانم به خاطر آشنایم ریخته میشود، آن را نگهدار.
صبوری با غمش می گفت در دلکه من رفتم، تو جای من نگهدار
هوش مصنوعی: او با ناراحتیاش صحبت میکرد و در دل میگفت: من میروم، تو باید از یاد من مراقبت کنی و جای من را پر کنی.
بده بوی خیالت را امانتکه این بهر گدای من نگهدار
هوش مصنوعی: لطفاً بوی خیالت را به من بده تا آن را به عنوان امانت نگهدارم، چرا که این بوی زیبا برای من مثل گنجی است که باید حفظش کنم.
مرو ترسان به کوی دوست، خسروتوکل کن، خدای من نگهدار
هوش مصنوعی: به کوی محبوب نرو و از ترس دوری نکن، ای خسرو! بر توکل خود تکیه کن و از خدا بخواه که تو را حفظ کند.