شمارهٔ ۱۰۷۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و گرفتاری شاعری است که دلش در اثر عشق به زیبایی‌ها و نیکوان گرفتار شده است. او به نوعی در بند زیبایی‌ها و عواطفش است و از رنج و درد ناشی از این عشق رنج می‌برد. شاعر به ناتوانی‌اش در رهایی از این دلبستگی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که چگونه زیبایی‌های عشق او را در زنجیر کرده‌اند. همچنین به تنهایی و غم شب‌ها و آرزوی روزی بهتر اشاره می‌کند که در آن هیچ یار و همدمی ندارد. در نهایت به خواست خود برای رهایی از این مصیبت می‌پردازد اما از این موضوع ناامید است.
مسلمانان، گرفتارم گرفتاروزین جال دل افگارم گرفتار
هوش مصنوعی: مسلمانان، من در یک تنگنای دردناک گرفتار شدم و دل من به خاطر این وضعیت در فشار است.
نظر بر نیکوان چندان نهادمکه شد ناگه دل زارم گرفتار
هوش مصنوعی: به قدری به زیبایی و نیکی انسانها توجه کردم که ناگهان دلم به شدت گرفتار احساسات شد.
چو خود کردم نظر در روی خوبانبدین محنت سزاوارم گرفتار
هوش مصنوعی: وقتی به چهره زیباها نگاه کردم، متوجه شدم که به خاطر این نگاه کردن و احساساتم سزاوار رنج و گرفتاری هستم.
کمند گیسو افگنده ست و کردهیکی خونریز عیارم گرفتار
هوش مصنوعی: موهای فر خوردهاش مانند دامی مرا به شدت اسیر کرده است و من در چنگال یک جوان شجاع و خونریز گرفتار آمدهام.
گسستن را ندارم طاقت ار چهز موی او به یک تارم گرفتار
هوش مصنوعی: من توانایی جدا شدن را ندارم، حتی اگر به یک تار موی او هم وابسته باشم.
شبم را حال کی داند که هرگزبه روز من نشد یارم گرفتار
هوش مصنوعی: هیچکس از حال و روز شب من باخبر نیست، چرا که هیچگاه در روز به یاریام نرسیده است.
برو از دیده خسرو که بادابه آب چشم بیدارم گرفتار
هوش مصنوعی: از چشمان خسرو دور شو، چون من در غم و اندوهی عمیق گرفتار شدهام.