شمارهٔ ۱۱۰۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و دردهای ناشی از آن است. شاعر ابتدا از جذابیت و تأثیر شگرف چشم معشوق بر دل و جانش سخن می‌گوید و بیان می‌کند که هیچ چیزی در دنیا به اندازه‌ی عشق او دردآور نیست. سپس از تلخی‌هایی که در عشق تجربه کرده و کلام شیرین معشوق که زهرآگین می‌شود، صحبت می‌کند. او به وفاداری مردم اشاره می‌کند که نسبت به او شکایت دارند، در حالی که خودش از عمق دردش خجالت‌زده است. شاعر در ادامه می‌گوید که اگرچه در عشق جانش را به خطر می‌اندازد، اما به معشوق مطمئن نیست و تا به حال انسانی به بی‌ثباتی او ندیده است. او از دل خود می‌خواهد که در عشق هشیار باشد و به نصیحت دیگران گوش کند. سپس با نگاهی به وضعیت خود، می‌پرسد که آیا معشوق هنوز هم نسبت به او بیقرار نیست و هرچه بیشتر به در او می‌کوبد، احساس سرنوشت بدتری را می‌بیند. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که به او پاسخ دهد که آیا نگرانی چشمان او از چه چیزی ناشی می‌شود.
از چشم تو که هست ز تو جان شکارتردل نیست در جهان ز دل من فگارتر
هوش مصنوعی: چشم تو جان را به دام می‌اندازد، دل دیگری در دنیا نیست که به شدت دل من رنجیده باشد.
می گوی تلخ از آن لب شیرین که زهر تستز آب حیات بر دل و جان سازگارتر
هوش مصنوعی: می‌گوید که هر چند حرفی تلخ و دشوار است، اما لبان شیرین از زهر تلخ، از آب حیات بر دل و جان سازگارتر و مناسبتر هستند.
خلق از تو با کمال وفا با شکایتندمن هر چه بیش می کشیم شرمسارتر
هوش مصنوعی: مردم با احترام و وفاداری به تو نگاه میکنند، اما از درد و شکایتهای خود میگویند. هر چه بیشتر رنج میبرم، احساس شرمساری و ناتوانی من بیشتر می‌شود.
پیش تو جان شکافم و باور نیایدتهرگز ندیده ام ز تو بی استوارتر
هوش مصنوعی: من برای تو جانم را فدای میکنم، اما تو هرگز باور نخواهی کرد. من هرگز کسی را نداشتهام که از تو در ناپایداری و بی‌ثباتی بیشتر باشد.
گفتم که هوشیار شو، ای دل، به کار عشقعقلم به گوش گفت ز من هوشیارتر
هوش مصنوعی: به دل گفتم که در عشق هوشیار باش، اما عقل من به من گفت که تو از من هم بهتر میدانی.
در عشق بدگوار بود پند دشمنانحقا که پند دوست از آن ناگوارتر
هوش مصنوعی: عشق مشکلات و چالشهایی دارد که نصیحتهای دشمنان در مورد آن، واقعاً آزاردهنده است. اما از طرف دیگر، نصیحتهای دوستان نیز ممکن است حتی از آن بدتر باشد.
پرسی که چون نخست دلت بیقرار نیستگر باورم کنی قدری بیقرارتر
هوش مصنوعی: از تو میپرسم چرا دلات بیقرار نیست؛ اگر به من اعتماد کنی، شاید کمی بیشتر دلت بیقرار شود.
رخ هر چه بیش بر در تو می زنم به سنگبختم نگر که هست زرم بی عیارتر
هوش مصنوعی: هر چه بیشتر به تو نزدیک میشوم و با زیباییات آشنا میشوم، باید به سرنوشت خود نگاه کنم که قدرت و ارزشم را کمتر از آن می‌بیند که شایستهاش هستم.
هم خود برون برآر، چو خسرو بگویدتکاخر ز چیست چشم من سوکوارتر؟
هوش مصنوعی: خودت را بیرون بیاور، هنگامی که خسرو به تو می‌گوید که آیا در پایان، چشم من به چه چیزی نظر دارد که از تو اندوهگینتر باشد؟