شمارهٔ ۱۱۵۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مرگ و بخت بد خود اشاره می‌کند و از نبود شانس و خوشبختی شکایت دارد. او خود را به عنوان فردی بی‌ارزش و کم‌اهمیت معرفی می‌کند که در مقابل مشکلات زندگی بسیار آسیب‌پذیر است. شاعر به این نکته می‌‍پردازد که حتی وقتی دیگران در زندگی خود موفق هستند، او همیشه در غم و اندوه باقی می‌ماند. او به عشق و درد نیز اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که از این درد لذت می‌برد، زیرا به او یک حس زندگی می‌دهد. در کل، این شعر احساس ناامیدی، تنهایی و سرخوشی ناشی از درد را به تصویر می‌کشد.
گر مرا با بخت کاری نیست، گو هرگز مباشور به سامان روزگاری نیست، گو هرگز مباش
هوش مصنوعی: اگر شانس و بخت من کاری نمیکند، پس هیچگاه نباید باشد. اگر روزگاری به سوی سامان نمیرود، پس هیچگاه نباید باشد.
سر به خشت محنتم خوش گشت، گر تاج سریبهر چون من خاکساری نیست، گو هرگز مباش
هوش مصنوعی: سر به خشت نهادن و خوشحال شدن نشاندهنده راضی بودن از وضعیت ظاهری و مقام پست است. اگر تاجی بر سر نداشته باشی، در این دنیا هیچ افتخاری برای کسی مثل من که از خاک فرودستتر است، وجود ندارد. بهتر است هرگز به چنین آرزویی نرسید.
من سگ خشک استخوانم بس که از تیر قضابهر من فربه شکاری نیست، گو هرگز مباش
هوش مصنوعی: من مانند سگی هستم که از شدت گرسنگی تنها به استخوانهای خشک بسنده کردهام و به خاطر تقدیر، برای من شکار چاقی وجود ندارد. پس برای من هیچ چیز خوب نیست و بهتر است هرگز وجود نداشته باشم.
هر خسی را از گلستان جهان گل‌ها شکفتگر مرا بوی بهاری نیست، گو هرگز مباش
هوش مصنوعی: در دنیا هر کسی ممکن است از زیباییها و مزایای زندگی برخوردار باشد و گل‌ها و زیباییها را تجربه کند. اما اگر من خودم حس خوشایندی ندارم و بوی بهار را احساس نمیکنم، بهتر است که بههیچوجه در این دنیا وجود نداشته باشم.
چهره زرین و سیمین سینه ترکان بسمبا زر و سیمم شماری نیست گو هرگز مباش
هوش مصنوعی: چهرههای زیبا و گرانبها، مانند طلا و نقره، در دل ترکان وجود دارد و به اندازهای ارزشمند هستند که نمیتوان آنها را شمرد. هرگز با آنها درگیر نشو.
آسمان‌وار است دامان مراد ناکسانگر مرا پیوند داری نیست، گو هرگز مباش
هوش مصنوعی: اگر تو با من رابطهای داری، بدان که عاقبت خواستههای ناچیزان چون آسمان وسیع است و من هرگز نمیخواهم در این دامان کمارزش قرار بگیرم.
غم خود از عشق است، گو در جان من جاوید بادگر غمم را غمگساری نیست، گو هرگز مباش
هوش مصنوعی: غم و اندوهم به خاطر عشق است و ای کاش این غم همیشه در جان من باقی بماند. اگر کسی نیست که اندوه من را تسکین دهد، پس هیچگاه نباشید.
عشقبازی با خیال یار هم شب‌ها خوش استبا وی ار بوس و کناری نیست، گو هرگز مباش
هوش مصنوعی: عاشقانه بودن در خیال محبوب در شب‌ها هم لذتبخش است، حتی اگر بوسه و نزدیکی نباشد، بگذار هرگز نباشی.
سرخوشم از درد و درد از ساقی عیش و طرببهر من چون درد خواری نیست، گو هرگز مباش
هوش مصنوعی: من از درد و رنجی که دارم شادمانم و این درد به خاطر میخانه و خوشیهایی است که برای من وجود دارد. چون این درد برای من از آنچه که خوار کننده باشد نیست، پس هرگز نباید اینگونه باشم.
من خراب و مست یاران هم، که بردارد مرا؟گر به مجلس هوشیاری نیست، گو هرگز مباش
هوش مصنوعی: من در حالتی خراب و مستانه هستم و از دوستانم هم کسی نیست که مرا نجات دهد. اگر در جمعی از هوشیاری خبری نیست، بهتر است هرگز در آن جمع نباشم.
مجلس عیش است و جز خسرو همه مستند اگرناکسی و نابکاری نیست، گو هرگز مباش
هوش مصنوعی: در این مجلس خوشی، همه به جز فرمانروا مست هستند. اگر کسی هم در میان نیست که به او توجهی شود و اوضاع رو به راه نیست، بهتر است هرگز وجود نداشته باشد.