شمارهٔ ۱۱۶۲ - امیرخسرو دهلوی

شد دل من خون ز داغ هجر او یارب کیشبینم و از دیده و دل آورم نقل و میش

دی به ره بود او روان و من فتادم بر زمینمی شد او چون آفتاب و من چو سایه از پیش

شرح روزنها که از تیر تو دارد سینه امتا بگوید پیش تو بنواز یک دم چون نیش

تا ز تاب عارضش خلقی بسوزد هر زمانمی زند بر آتش رخسار او آب خویش

آنکه بر خاک درت لاف از گدایی می زندکی به پیش چشم آید شاهی روم و ریش؟

راه عشق این است اگر، بسیار خسرو را هنوزره بباید کرد تا وادی درین منزل طیش