شمارهٔ ۱۱۶۵
هوش مصنوعی: این متن اشعار عاشقانه‌ای است که احساسات عمیق و عاطفی را به تصویر می‌کشد. شاعر به یادآوری صدا و خنده شیرین معشوقش پرداخته و از احساس غم و گریه‌ای که به خاطر دوری او به سراغش آمده، سخن می‌گوید. او همچنین به زیبایی معشوقش اشاره می‌کند که مانند خورشید در خواب او ظاهر می‌شود و از تنهایی و غمهایی که به او تحمیل شده، می‌نالد. در پایان، شاعر به حالت دلش که درگیر عشق و اشتیاق است، اشاره می‌کند و به نظر می‌رسد که او در تلاش برای فراموشی دردهایش است.
آن سخن گفتن تو هست هنوزم در گوشوان شکر خنده شیرین تو از چشمه نوش
هوش مصنوعی: سخن های تو هنوز در گوشم طنینانداز است و آن لبخند شیرین و دلنشین تو مانند چشمهای پر از شکر در یادم باقی مانده است.
گریه می آیدم از دور به آواز بلندکه ازان گریه نمی آیدم آواز به گوش
هوش مصنوعی: از دور صدای بلندی میشنوم که باعث می‌شود به گریه بیفتم، ولی در واقع از آن صدا نشانهای از گریه به گوش نمیرسد.
سر و قد، از چمن سبز به بیرون چه روی؟سر برون نازده از لاله تر مرزنگوش
هوش مصنوعی: چرا زیبایی و جلال خود را از میان چمن سبز به نمایش میگذاری؟ چرا سر تو از گل لالهای که خوشبوست فراتر آمده است؟
دوش در خواب بدیدم رخ چون خورشیدتنیم شب روز شد از شعله آهم شب دوش
هوش مصنوعی: شب گذشته در خواب چهرهات را دیدم که همچون خورشید میدرخشید. در نیمه شب، با صدای آه من، شب به روز تبدیل شد.
ای به خشم از بر من رفته و تنها خفتهچشم را گوی که چندین طرف خواب بپوش
هوش مصنوعی: شما که به خاطر خشم از من دور شدهاید و در تنهایی خوابیدهاید، به چشمانم بگو که چرا باید خواب را در این حال و در این همه سو بپوشاند.
خسروا، گرم برون می دودت خواب از چشمدیگ دل شد مگر از پختن سودا خاموش
هوش مصنوعی: ای خسرو، بیدار و شاداب به میگساری میپردازی و خواب از چشمانت رفته است. آیا دل تو از پختن عشق و آرزوها خاموش شده؟