شمارهٔ ۱۱۶۷
هوش مصنوعی: این متن یک شعر عاشقانه است که به توصیف زیبایی‌های معشوق می‌پردازد. شاعر از زلف و موی معشوق صحبت کرده و آن را به باد و نغمه‌های دلنشین تشبیه می‌کند. زیبایی‌های او را با لعل و گنج می‌سنجد و روی او را شبیه آتش توصیف می‌کند که با آب‌هایی خاص پاک شده است. شاعر به چشمه‌ای اشاره می‌کند که نمی‌خواهد به آن نزدیک شود و از فضایی که معشوق در آن است، نمی‌خواهد بیرون برود. در نهایت، شاعر به زیبایی و آتشین بودن روی معشوق اشاره می‌کند و بر اثر عشق او، احساسات و هیجانات را بیان می‌کند.
زلف تو هر موی و بادی در سرشلعل تو هر گنج و خوبی بر درش
هوش مصنوعی: زلف تو مانند هر رشته و بادی است که در آن میوزد و زیبایی تو به اندازه هر گنج و خوبی در نزدیکیاش قرار دارد.
هست رویت شعله آتش، ولیشسته اند از هفت آب کوثرش
هوش مصنوعی: چهره زیبای تو مانند شعله آتش است، اما پاکی و نورانیتش را با هفت آب کوثر شستهاند.
من نگردم گرد آن چشمه، ولیباد پیچیده ست بر نیلوفرش
هوش مصنوعی: من به دور آن چشمه نمیچرخم، اما بادی که میوزد، نیلوفرش را به حرکت درآورده است.
خانه ای کانجا تویی پرده مبندکافتاب اندر نیاید از درش
هوش مصنوعی: خانهای که تو در آن حضور داری، نباید پرده بکشی، زیرا خورشید به داخل آن نخواهد آمد.
چشم من در سبزه خط تو یافتچشمه ای کز خضر جست اسکندرش
هوش مصنوعی: چشم من در بین سبزه، نشانی از تو پیدا کرد، چشمه‌ای که آن را خضر از اسکندر جست و جو کرده بود.
ز آب میرد آتش و روشن تر استآتشین رویی که خوی دارد برش
هوش مصنوعی: آب میتواند آتش را خاموش کند، اما آتشینی که ذاتش آتش است، همچنان درخشان و شدید باقی میماند.
آن ز ره کز زلف در بر کرده ایآه خسرو بس بود پیکان گرش
هوش مصنوعی: تو از راه زلفی که بر من گشودهای، آه خسرو بس است اگر تیرش را به شوق بفرستی.