شمارهٔ ۱۱۷۶ - امیرخسرو دهلوی

چندین شبم گذشت به کنج خراب خویشنوری ندادیم شبی از ماهتاب خویش

رویی چنان مپوش ز عشاق کاهل دلاز تشنگان دریغ ندارند آب خویش

دی سیر دیدم آن رخ و گشتم خراب، لیکنشناخت جان تشنه قیاس شراب خویش

او حال پرسد از من و گریه دهد جوابفریاد من ز گریه حاضر جواب خویش

معموره مراد چه گویم که جان من؟خو کرد با خرابه عیش خراب خویش

از عشق سوختم، چه کنم چون ز روز بدصبح دروغ می دمدم ز آفتاب خویش

بینم شبت به خواب وز مستی و بیخودیگویم به درد با در و دیوار خواب خویش

گر نه کباب کردن دلها شدش حلالآن مست را بحل نکنم من کباب خویش

گر نزد دوست کشتن عاشق صواب شدخسرو نه دوستیست که جوید صواب خویش