شمارهٔ ۱۱۸۹
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ احساسات عمیق و ناتوانی شاعر در مواجهه با عشق و جدایی است. شاعر از پرده و زنجیرهای دل خود می‌گوید و به چنگ زدن به خاطرات تلخ و ناامیدی‌اش می‌پردازد. او به ناتوانی‌اش در فراموشی گذشته اشاره می‌کند و از دل‌زدگی ناشی از این جدایی ابراز تأسف می‌کند. همچنین، اشاره‌ای به نوشیدن و شادابی روحی دارد که بتواند سرکشی کند و از غم‌هایش رهایی یابد. در نهایت، شاعر خواستار افزایش ارزش و بهای خود است و نمی‌خواهد در بند عشق یا وابستگی بی‌ارزش بماند.
ترک من، سر مکش ز پرده خویشدرکش آخر عنان زرده خویش
هوش مصنوعی: ای محبوب، چهرهات را از پرده پنهان مکن و خود را از من دور نکن، زیرا که در این حال، من به یاد تو و زیباییات از خود بیخبر میشوم.
در می انداز ناتوانی رابا فراق هزار مرده خویش
هوش مصنوعی: در اندیشه خود، ناتوانی را با یاد هزاران مردهام ترک میکنم.
نظری کردم و چنان گشتمکه پشیمان شدم ز کرده خویش
هوش مصنوعی: نگاهی کردم و به حدی تحت تأثیر قرار گرفتم که از کارهای خودم پشیمان شدم.
مطرب از ناله ام چنان شد مستکه فراموش کرد پرده خویش
هوش مصنوعی: خواننده به قدری تحت تأثیر نالههای من قرار گرفت که تمام توجه خود را به موسیقی از دست داد و فراموش کرد که چه قطعهای باید بنوازد.
ساقیا، خون من بخور به تماممی بده، لیک نیم خورده خویش
هوش مصنوعی: ای ساقی، خون من را بخور و تمام شراب را به من بنوشان، اما نیمه نخورده خودت را برای خودت نگهدار.
به غلامی نیرزدت خسروتو فزون کن بهای پرده خویش
هوش مصنوعی: بهتر است که ارزش خود را در نظر بگیری و از خودت بیشتر مراقبت کنی، چرا که ارزش تو بیشتر از آن است که به راحتی در دسترس دیگران قرار بگیری.