شمارهٔ ۱۲۰۷
هوش مصنوعی: این شعر با زبان زیبا و استعارهای غنی، به توصیف زیبایی و جذابیت محبوب می‌پردازد. شاعر از سرسبزی و گلزار یار سخن می‌گوید و ابراز عشق و حسرت می‌کند. او به خط یار تشبیه کرده و آن را زیبا و دلربا می‌داند. از راز و جمال یار می‌گوید و دلش آرزوی دیدار او را دارد. در این شعر، عشق، زیبایی و دردمندی به شکل هنرمندانه‌ای به تصویر کشیده شده است. شاعر همچنین به تقدیر و سرنوشت اشاره می‌کند و حسرتی عمیق از نادیده ماندن محبوبش را بیان می‌کند.
چون سبزه بر دمید ز گلزار یار خطدارم غبار خاطر از آن مشکبار خط
هوش مصنوعی: وقتی سبزه به سرسبزی خود در باغ معشوق میبالد، من در یاد آن عشق، نشانی از غم و غبار در دل دارم.
جانا، محقق است که جز کاتب ازلبر برگ لاله ات ننوشت از غبار خط
هوش مصنوعی: عزیزم، حقیقت این است که تنها قلم سرنوشت بر روی برگ لاله تو چیزی ننوشت، جز غبار خط.
یاقوت جوهر دهنت آب زندگیستکز وی مدام زنده بود خضروار خط
هوش مصنوعی: زیبایی و ارزش لبهایت به اندازه یاقوت است و طعم آنها مانند آب حیات، باعث زنده ماندن زندگی و سرسبزی است.
مشک خطت که هست روان تر ز آب جویبر خوانده ام ندیده شد، ای گلعذار، خط
هوش مصنوعی: خط تو مانند مشک، نرم و روان است و از آب جوی هم لطیفتر میباشد. ولی من آن را بر روی کاغذ نوشتهام و نتوانستم آن را ببینم، ای گل زیبای من، این خط زیبا را.
از تو دلم به باغ و بهاری نمی کشدباغ من است روی تو و نوبهار خط
هوش مصنوعی: دل من به یاد تو و زیباییهای تو هیچ امیدی به بهار و باغهای دیگر ندارد. باغ من تنها زیبایی و شکوفایی توست.
یارب، چه خوش به خامه تقدیر دست صنع؟بنوشته است بر ورق روی یار خط
هوش مصنوعی: ای خدا، چه زیباست که در قلم سرنوشت، دست هنرمند نوشته است؛ که بر صفحه چهره یار، خطی زیبا کشیده شده است.
خسرو، چه وجه بود که نادیده روی اوآرد لبش به خون من دلفگار خط
هوش مصنوعی: خسرو، چه دلیلی وجود دارد که بیاحساس و بیتوجهی، لبش را به خون من، که عاشق او هستم، آغشته کند؟