شمارهٔ ۱۳۰۶
هوش مصنوعی: این اشعار به احساس عمیق عشق و دلتنگی اشاره دارد. شاعر از گریه‌اش به خاطر محبوب خود گله می‌کند و می‌گوید که حتی در حضور بیگانگان و آشنایان، همه متوجه عشق و ارادت او به محبوبش می‌شوند. او به عواطفش اشاره می‌کند که به جای اشک، خون می‌ریزد و از شدت درد می‌خواهد چشمانش را از دیدن محبوب پاک کند. در نهایت، شاعر به این موضوع می‌پردازد که دیگران، به ویژه خسرو، از غمزه و زیبایی محبوبش درک کنند که او در چه وضعیتی است.
ای گریه، ترا چه شکر گویم؟کز تست هزار آبرویم
هوش مصنوعی: ای گریه، چگونه میتوانم از تو سپاسگزاری کنم؟ زیرا به واسطه تو هزاران آبرو و اعتبارم حفظ شده است.
آید همه، بوی آتش دلهر بار که از جگر ببویم
هوش مصنوعی: هر بار که عطر آتش دل را از عمق وجود خود استشمام میکنم، همه به یاد من میآیند.
بیگانه و آشنا به یک باردانند که من غلام اویم
هوش مصنوعی: هر کسی، چه غریبه و چه آشنا، به یک خاطر میفهمد که من به خدمت آن شخص هستم.
ای دیده، به جای اشک خون ریزیا دست ز دیدنت بشویم!
هوش مصنوعی: ای چشمانم، به جای اشک، خون بریز یا اینکه از فرط دیدنت دست از دیدن بکشید!
گفتی که «اسیر کیست خسرو؟»از غمزه بپرس، من چه گویم؟
هوش مصنوعی: گفتی که «خسرو کیست و چه کسی اسیر اوست؟» از نگاه دلربا و جذاب او بپرس، من چه جوابی میتوانم بدهم؟