شمارهٔ ۱۳۲۸
هوش مصنوعی: این شعر با بیان احساس دوری و عدم حضور معشوق شروع می‌شود و به توصیف عشق و گرما و لذت‌های آن می‌پردازد. شاعر از نیامدن نسیم معشوق در روزهای طولانی شکایت می‌کند و عشق را به عنوان یک رفاقت قدیمی با جانش می‌بیند. او به عجز و فقر حقیقی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق معشوق برای او ارزش بالایی دارد. همچنین، شاعر اشاره به اشک‌هایش می‌کند که ناشی از قهر معشوق است و این اشک‌ها را به آب حیات تشبیه می‌کند. در نهایت، او به یادآوری نام معشوق و دوری از طعنه‌های دیگران می‌پردازد، به نوعی بیانگر زندگی پیچیده و عاطفی خود در سایه عشق و فراق است.
ای سفر کرده ز چشم و در دل و جانی مقیمروزها شد تا نیاید از سر کویت نسیم
هوش مصنوعی: ای مسافر، تو از دیده من رفتهای و در دل و جانم همیشه حضور داری. روزها گذشت و هنوز نسیم از سمت کوی تو نوزیده است.
پیش از آن روزی که جان را با بدن شد اتحادعشق تو با جان من بودند یاران قدیم
هوش مصنوعی: قبل از اینکه جان و بدن با هم یکی شوند، عشق تو همیشه همدم جان من بوده است.
کس مقیم کعبه مقصود نتواند شدنتا نگردد خاک پای محرمان آن حریم
هوش مصنوعی: هیچکس نمیتواند به مقصود کعبه برسد، مگر آنکه گرد خاک پای کسانی که به آن حریم نزدیکاند، شود.
باده نوشیدن به خلوت لذتی دارد مدامخاصه آن ساعت که باشد نازک اندامی ندیم
هوش مصنوعی: نوشیدن شراب در تنهایی همیشه جذابیت خاصی دارد، به ویژه در زمانی که معشوق با ظرافت و زیبایی خاصی در کنار باشد.
اشک گردد از سموم قهر تو آب حیاتزنده گردد از نسیم لطف تو عظم رمیم
هوش مصنوعی: اشک‌ها از شدت خشم تو همچون سم میشوند و آب حیات از نسیم محبت تو دوباره زنده می‌شود.
مدعی، فقرم مبین کز دولت عشقش مراهر نفس در یتیمی می دهد طبع کریم
هوش مصنوعی: بهتر است به دیگران نگویم که من فقیرم، زیرا عشق او هر لحظه به من سخاوت میبخشد و در این بیپناهی احساس یتیمی میدهد.
هم به مکتوبی ز خسرو یاد می کن گاه گاهچند باشی محترز از طعنه مشتی لئیم
هوش مصنوعی: گاهی اوقات با نوشتن از خسرو یاد میکنم، اما مواظب باش که از حرفهای تند و طعنهآمیز بعضی افراد خبیث در امان باشی.