شمارهٔ ۱۳۷۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان درد و ناآرامی دل خود می‌پردازد و به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند. او از هوای دل‌تنگی و بوی خون و عشق سخن می‌گوید و می‌فهمد که این وضعیت‌ها به نوعی معصومانه و دردآور است. همچنین از سختی و ناامیدی‌های ناشی از عشق و جدایی صحبت می‌کند و به حسرت عمر از دست رفته در کوی معشوق اشاره دارد. به‌طور کلی، ابیات نمایانگر غم و عشق عمیق شاعر و تجربیات تلخ او در عشق و جدایی است.
دل آواره به جایی ست که من می دانمجان گرفتار هوایی ست که من می دانم
هوش مصنوعی: دل بیقرار به مکانی میرسد که من از آن آگاه هستم و جان هم در شرایطی قرار دارد که من به خوبی از آن خبر دارم.
بوی خون دل و مشک سر زلفیم رسیدمگر این باد زجایی ست که من می دانم؟
هوش مصنوعی: بوی خون دل و عطر مشک موی سرم به مشامم رسید. آیا این نسیم از جایی است که من به خوبی میشناسم؟
سبزه بر خاک شهیدانش، دلا، خوار مبینزان که مهر گیایی ست که من می دانم
هوش مصنوعی: برای تو که دلت نگرانی است، سبزهای که بر خاک شهیدان روییده را دست کم نگیر. این سبزه نشان از عشق و امیدی دارد که در دل آنها وجود دارد و من به این موضوع واقفم.
چشم و زلف و رخت، ار چه همه عشاق کش اندلیکن این شکل بلایی ست که من می دانم
هوش مصنوعی: چشم، زلف و چهرهات هرچند برای همه عاشقان جذاب و دلربا هستند، اما این زیباییها بلای خاصی هستند که من به خوبی از آن مطلع هستم.
گفتی از تیغ سیاست کنم، این لطف بودزان که هجر تو سزایی ست که من می دانم
هوش مصنوعی: گفتی که با چیرگی سیاست میتوانم بر تو تاثیر بگذارم، این محبت بود چون که من میدانم دوری از تو، عذابی است که سزاوار آن هستم.
عمر در کوی توام رفت و نگفتی روزیکین همان کهنه گدایی ست که من می دانم
هوش مصنوعی: عمر من در راه تو گذشت و تو هرگز به من نگفتی که این همان گدای قدیمی است که من خوب میشناسم.
آنکه با خسرو گویی که وفا خواهم کرداین هم، ای شوخ، جفایی ست که من می دانم
هوش مصنوعی: کسی که به شاه می‌گوید که به او وفا خواهد کرد، در واقع به او ظلم می‌کند، زیرا من این را خوب میدانم.