شمارهٔ ۱۳۷۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و رنجهای عشق پرداخته است. شاعر از دل شکسته‌اش سخن می‌گوید که بارها تلاش کرده آن را بهبود بخشد، اما هیچ‌چیز جز زخم و خون نتوانسته آن را آرام کند. دلش به زنجیر خوی بدش گرفتار است و به زلف یک معشوق وابسته شده است. او از میکده و خرابات به عنوان مکانی برای فرار از این درد یاد می‌کند و بیان می‌کند که حتی در این وضعیت هم نمی‌تواند از عشق رهایی یابد. در نهایت، شاعر اشاره به پیوندش با عشق و امید دارد و از دلی که به عشق منور شده سخن می‌گوید.
دل صد پاره که صد جا گرهش بر بستمنقد عشقی است که در هر گرهی در بستم
هوش مصنوعی: دل من مانند یک پارچهی پارهپاره است که در نقاط مختلفش گرههایی زدم. هر یک از این گرهها نمادی از عشق واقعی است که در دل دارم.
جز به خون جگر این چشم گهی بسته نشدحاصل این بود که من از دل خود بربستم
هوش مصنوعی: چشم من هرگز به آرامش نرسید جز به سختی و درد و خون دل. نتیجهاش این بود که من از احساسات و درون خود جدا شدم.
دلم از خوی بد خویش به زنجیر افتادتهمت بیهده بر زلف معنبر بستم
هوش مصنوعی: دل من به خاطر رفتارهای بد خودم به زنجیر افتاده و بیهوده به موهای زیبای کسی دشنام میزنم.
دل من بسته زلفی شد و نگشاید بازکه گشاید که هم از خون گرهش در بستم!
هوش مصنوعی: دل من در دام زلفی گرفتار شده و نمی‌تواند از آن رها شود، چرا که گرهای که به خاطر خون دلش بر آن زدهام، همچنان محکم باقی مانده است.
زی خرابات، شدم گفت سبوکش، میزنسر به دیوار که من میکده را در بستم
هوش مصنوعی: من از خرابات، به مکان عجیبی رفتم و به من گفته شد که سبوک را بشکاف. سرم را به دیوار میزنم زیرا من در ورودی میکده را بستهام.
من که پا تابه همت کنم از اطلس چرخافسر جم نگر این ژنده که بر سر بستم
هوش مصنوعی: من که با اراده و کوشش خود بر این زمین کار میکنم، به آسمان و ستارهها نگاه کن تا ببینی چه مسیولیتی را بر دوش دارم و چه راهی را در پیش گرفتم.
خسروا، عشق در آمد به دلم، مژده تراکه به دم شهپر جبریل منور بستم
هوش مصنوعی: عشق به قلبم راه پیدا کرد، پس خوشحال باش که من با بالهای نورانی جبرئیل ارتباط برقرار کردهام.