شمارهٔ ۱۳۷۴ - امیرخسرو دهلوی

ای رخت چون ماه و از مه بیش همخسته کردی سینه ما، ریش هم

غمزه تو بر صف خوبان زندگر نرنجی بر دل درویش هم

تیره کردی عیش ما و روز دلروزگار عقل دور اندیش هم

گر نوازش نیست کشتن، گفتمتکاهلی کردی در آن فرویش هم

کشتم از دست جفایت خویش رابر تو آسان کردم و بر خویش هم

می رود صبر من آواره ز منپس نمی بیند ز بینم و پیش هم

ما و زنار مغانه کز بتانوین نماز، استغفرالله، کیش هم

گر چه بر جانم قیامتها از اوستتا قیامت عمر بادش بیش هم

هر زمان گویی که نوش من خوش استگر ز خسرو پرسی، ای جان، نیش هم