شمارهٔ ۱۳۷۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس درد و جدایی از معشوق است. شاعر در دلش درگیری بین عقل و عشق را تجربه می‌کند. عقل او را به پارسایی و دوری از عشق راهنمایی می‌کند، اما او به خاطر عشقش نمی‌تواند از این مسیر پیروی کند. او به دوستش می‌گوید که اگر روزی او را ملاقات نکرد، چه باید کند و در پاسخ می‌شنود که عشقش باعث شده وفا را فراموش کند و غرق در احساساتش است. در کل، شعر بیانگر تضاد بین عقل و احساس در مواجهه با جدایی و عشق است.
باز با درد جدایی چون کنم؟باز با هجر آشنایی چون کنم؟
هوش مصنوعی: چگونه دوباره با درد جدا شدن مواجه شوم؟ چگونه دوباره با بیخبری از آنکه آشنا بودم، کنار بیایم؟
دل ز جان چون بر کنم روز وداعترک آن ترک ختایی چون کنم
هوش مصنوعی: وقتی روز وداع فرا برسد و من بخواهم دل را از جانم جدا کنم، چگونه میتوانم آن ترک زیبای ختایی را فراموش کنم؟
عقل گوید «پارسایی پیشه کن »مست عشقم، پارسایی چون کنم؟
هوش مصنوعی: عقل به من می‌گوید که باید زندگی پاک و درستی داشته باشم، اما من به خاطر عشق مست هستم و نمیدانم چگونه میتوانم به این نصیحت عمل کنم.
گفتمش روز وداع دوستانگر به زودی باز نایی، چون کنم؟
هوش مصنوعی: به او گفتم: اگر در روز وداع با دوستان زود برنگردی، من چه باید بکنم؟
گفت «کای مستغرق دریای عشقخسروم من، بی وفایی چون کنم؟»
هوش مصنوعی: کسی با حالتی عاشقانه به دیگری می‌گوید: «ای عشق را در عمق خود غرق شده، من که صاحب تو هستم، چگونه میتوانم بیوفا باشم؟»