شمارهٔ ۱۳۹۴
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات و عواطف شاعر در مواجهه با عشق و بخت نامطلوب اشاره دارد. شاعر از صبح خیزی غمگین و وضعیت دشوار خود سخن می‌گوید و در تلاش است تا با بخت خود مبارزه کند. او به عزت و زیبایی معشوق خود اشاره می‌کند و به نوعی در کنارش به خودتخرب و آرزوی آرامش اشاره دارد. شاعر می‌گوید که حتی اگر جانش را به خاطر معشوق بگیرد، عشق او را از دلش نخواهد برد و احساس می‌کند که مانند یک مهمان در چنگال تقدیر قرار دارد. در نهایت، او بیان می‌کند که حتی در روز رستاخیز هم به عشقش فکر می‌کند و به سوی معشوقه‌اش می‌گریزد.
کاری چو برنیاید از آه صبح خیزمتا چند هر زمانی با بخت بر ستیزم
هوش مصنوعی: اگر از روز آغازین تلاش و کوشش نتیجهای حاصل نشود، تا چه زمانی باید در هر لحظه با بخت و اقبال خود دست و پنجه نرم کنم؟
از عزت در تو خواهم کشم به دیدهخاک درت که از وی خاشاک و خس نبیزم
هوش مصنوعی: از مقام و عظمت تو میخواهم به عنوان خاک درگاهت بنگرم، چرا که من از ناچیزی و بیارزشی خودم آگاه هستم.
در آرزوی خوابم کت گه گهی ببینممیرم چنان که هرگز تا حشر برنخیزم
هوش مصنوعی: در آرزوی خوابم هستم و گاهی خواب میبینم، چنان که گویی هرگز تا قیامت از خواب برنخواهمخواست.
از تیغ جور، جانا، گر خون من بریزیمهرت ز دل نریزم، گر بر زمین بریزم
هوش مصنوعی: اگر تو به من آسیب برسانی و خونم را بر زمین بریزی، عشق تو را از دل نخواهم ریخت.
بر تیغ کند باید کشتن چو من کسی رازحمت بود که داری مهمان به تیغ تیزم
هوش مصنوعی: برای اینکه کسی را از سر راه بردارم، باید حتماً با دقت و احتیاط عمل کنم، چون وقتی مهمانانی دارم، نیاز است که مراقب باشم.
از هول رستخیزم، والله، خبر نباشدپیش آید ار به ناگه در حشر رستخیزم
هوش مصنوعی: از ترس روز قیامت و برانگیخته شدن از خواب، به خدا قسم نمیدانم چه خواهد شد، اگر ناگهان در آن روز محشور شوم.
سوی تو می گریزم آنگه که زنده مانمبکشد مرا خیالت، گر سوی خود گریزم
هوش مصنوعی: وقتی که زنده هستم، به سمت تو فرار میکنم، زیرا خیالت مرا میکشد. اگر بخواهم به سوی خودم برگردم، این خیال توست که مرا جلب می‌کند.
بر ماست نظم خسرو ناوک زنی ندانمکاهوی هندوم من یا اشتر حجیزم
هوش مصنوعی: بر عهدهی ماست که مانند خسرو، با زیبایی خاصی به همراهی هم برآییم. نمیدانم که آیا من در مقام یک کاهوی هندی هستم یا شتر سنگینوزن.