شمارهٔ ۱۴۱۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و آرزوی دیدار معشوق سخن می‌گوید. او به چشمش خطاب می‌کند که با شجاعت به سوی یار برود، اگرچه راهی دشوار و پرخاری پیش رو دارد. شاعر از درد هجر و فاصله می‌نالد و به باد سفارش می‌کند که پرده‌ها را کنار بزند تا معشوق را بهتر ببیند. او تأکید می‌کند که حتی اگر رقیبی هم در کار باشد، از پی عشق خود عقب‌نشینی نخواهد کرد. در نهایت، شاعر به تعبیر احساساتش می‌پردازد و از دلتنگی به گلزار عشق می‌رسد.
ای دیده، پای شو که بر یار می رومدر جلوه گاه آن بت عیار می روم
هوش مصنوعی: ای چشم من، آماده باش که به سوی محبوب میروم، در جایی که آن بت زیبا دیده میشود.
راهش ز رفتن مژه پر خار کرده اندمن باز دیده کرده بر آن خار می روم
هوش مصنوعی: طریق رفتن را پر از گل و خار کردهاند، اما من همچنان با چشمان باز بر روی آن خارها قدم میزنم.
ای خارخار هجر ز دل دور شو که منبهر نظاره گل رخسار می روم
هوش مصنوعی: ای غم جدایی از دل دور شو، چرا که من به سوی تماشای گلروی تو میروم.
گر سر زند رقیب کسی را، بر او چه باک؟من سر زده خود از پی این کار می روم
هوش مصنوعی: اگر کسی بر کسی دیگر طعنه بزند یا حسادت کند، اهمیتی ندارد. من خودم با تمام توان برای رسیدن به هدفم میروم.
ای باد، پیش از آن تو برو، پرده زان جمالبر کن که من به دیدن دیدار می روم
هوش مصنوعی: ای باد، قبل از من برو و پرده را از آن زیبایی کنار بزن تا من بتوانم به تماشای آن بروم.
گو زلف را کمند مکن کز میان تومن خود به تار موی گرفتار می روم
هوش مصنوعی: از تو خواهش میکنم که با زلفت من را اسیر نکن، چون من به خاطر زیباییات حتی با یک تار موی تو هم در دام میافتam.
من خسروم که زاغ سیه گشتم از فراقبلبل کنون شوم که به گلزار می روم
هوش مصنوعی: من زیانکارم که به خاطر جدایی بلبل، مانند زاغ سیاه شدهام. حالا به سمت گلزار میروم.