شمارهٔ ۱۴۲۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و نیاز خود به محبوب اشاره می‌کند. او می‌گوید که هیچ چیزی به اندازه صدای دلنواز محبوبش برایش خوشایند نیست. او در شب‌ها بی‌خواب می‌شود و فقط یاد و فسانه آن ماه زیبا را در ذهن دارد. شاعر می‌خواهد که رقیبش او را با تیر عشق بزند تا بتواند صدای محبوب را بشنود. او بیان می‌کند که از شنیدن نواهای دلنشین و یادآوری محبوب و بوی او، دلش پر از احساساتی چون شوق و درد می‌شود. در انتها، شاعر می‌خواهد کسی مدح و ثنای محبوبش را بخواند تا او نیز گمراه و مجذوب آن شود.
گر خود سخن ز زهره و از ماه بشنومنبود چنان کز آن بت دلخواه بشنوم
هوش مصنوعی: اگر من بخواهم از زهره یا ماه صحبت کنم، صحبت آنها به تلخی خواهد بود، اما از محبوبی که دل به عشقش دادهام، هرگز چنین حسی نخواهم داشت.
بیخوابیم بکشت، وه از من که هر شبیبنشینم و فسانه آن ماه بشنوم
هوش مصنوعی: من بیخوابی را تحمل میکنم، وای به حال من که هر شب نشستهام و داستان آن ماه زیبا را میشنوم.
تیغم زن، ای رقیب، که قربان شوم تراآن دم که من روارو آن ماه بشنوم
هوش مصنوعی: ای رقیب، چنگال خود را تیز کن و به من ضربه بزن، زیرا من آمادهام تا برای تو قربانی شوم، به محض اینکه صدای آن ماه زیبا را بشنوم.
آواز ارغنون ندهد ذوقم آن چنانکاواز پای اسب تو ناگاه بشنوم
هوش مصنوعی: حس شادی و شوری در من بوجود نمیآید به واسطهٔ موسیقی، بلکه وقتی صدای پای اسب تو را ناگهان بشنوم.
دل پاره های خون فگند همچو برگ گلچون بوی تو ز باد سحرگاه بشنوم
هوش مصنوعی: دل من چون برگ گلی است که وقتی بوی تو را از نسیم سحر میشنوم، احساساتی دردناک و پاره پاره می‌شود.
خود را کنم سپند و نخواهم ترا گزنداز عاشقان چو بر در تو آه بشنوم
هوش مصنوعی: میخواهم خود را پاک و دور از آسیب نگهدارم و اگر صدایی از عاشقان در پیش تو بشنوم، دلم به درد میآید.
مدح و ثنا خسرو خوبان که گفته ایخسرو بخوانش تا من گمراه بشنوم
هوش مصنوعی: خوشامدگویی و ستایش از شاهان و زیبایان را تو آغاز کن، که من با شوق و اشتیاق سوال کنم و بشنوم.