شمارهٔ ۱۴۲۱
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار با حسرت از دوری محبوب سخن می‌گوید و می‌گوید که چشمانش به خاطر فراق او پر از اشک است. او می‌داند که چه بلایی بر سر او آمده و چگونه عشق و غم محبوبش جان او را می‌گیرد. با وجود درد و رنج، هنوز شوق دیدار و عشق او در دلش زنده است. شاعر از محبوبش می‌خواهد که نقاب خود را بردارد تا نور او را دوباره ببیند و غم خود را فراموش کند. او با بیان اینکه دلش مانند چراغی سوخته است، از عمیق‌ترین رنج‌های عاطفی خود می‌گوید و به عشق وستایش محبوبش می‌پردازد. در نهایت، او به تقدیر خود از فراق محبوب اشاره می‌کند و به وضعیت خود به عنوان فردی دچار غم عشق اعتراف می‌کند.
رو زردی از من است ز چشم سیه گرمورنه کی آیی آن که من اندر تو بنگرم
هوش مصنوعی: رنگ چهرهام به خاطر نگرانی و غم از تو است، اگر نه تو کی میآیی تا من تو را در دل خود ببینم؟
من دانم ولی که شده ست آب جوی اوکز دست چشم خویش چه خونابه می خورم
هوش مصنوعی: من میدانم که اوضاع چگونه شده است و از چشمان خود چه درد و رنجی میکشم.
در جستن شکوفه روی تو شد روانبادی که از جوانی خود بود در سرم
هوش مصنوعی: بادی که به دنبال زیبایی و شکوفایی توست، ناشی از جوانی و انرژی ای است که در وجود من وجود دارد.
اکنون که مر مرا غم تو سرخ روی کردپیش که گویم این غم و این زر کجا برم؟
هوش مصنوعی: حال که غم تو باعث زردی من شده، به چه کسی بگویم این درد و این طلای بیارزش را کجا ببرم؟
بگشا نقاب کز رخ چون آفتاب توروز فرود رفته خود را برآورم
هوش مصنوعی: چهرهات را نمایان کن، زیرا مانند آفتاب درخشانی و من میخواهم روزهایی که سپری شده را دوباره زنده کنم.
دل چون چراغ سوخته شد ز آتش فراقاز شام غم هنوز به تاریکی اندرم
هوش مصنوعی: دل مانند چراغی شده که از آتش دوری، خاموش و سوخته است و من هنوز در تاریکی غم، در شب غمگینی فرو رفتهام.
سودای خاک پای تو تا در سر من استسر در کلاه سبز فلک در نیاورم
هوش مصنوعی: اگر عشق و آرزویم در زمین پای تو باشد، هرگز به خود اجازه نمیدهم که به مقام و جایگاه آسمانی و بالاتر از آن فکر کنم.
من خسروم، ولیک نگر کز فراق توگویی که از نگارش شاپور دفترم
هوش مصنوعی: من زیانکارم، اما ببین که از دوری تو انگار که دفترم از نوشتههای شاپور خالی است.