شمارهٔ ۱۴۶۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عاشقانه و رنج ناشی از فاصله بین عشق و وصال سخن می‌گوید. او امیدواری به وصال را بیان می‌کند و از عشق و جانفشانی‌اش یاد می‌کند. همچنین، به یادآوری وعده‌هایی که وفا نشد اشاره می‌کند و می‌گوید که با صبر می‌تواند اشک‌هایش را کنترل کند. این شعر به زیبایی تنهایی و انتظار عاشق را به تصویر می‌کشد.
گر در وصل را گشاد دهیمدیده را مژده مراد دهیم
هوش مصنوعی: اگر در دسترسی به وصل (و عشق) را برای خودمان باز کنیم، چشمانمان را مملو از شادی و امید به آرزوهایمان میکنیم.
پا نهادی به خاک و دل دادیمجان همت هم بر آن نهاد دهیم
هوش مصنوعی: پا بر روی زمین گذاشتی و دل خود را به آن سپردیم، جان و تلاش خود را نیز بر روی آن قرار میدهیم.
دی برفتی و خواستم جان راکه نویدی براوفتاد دهیم
هوش مصنوعی: روز گذشته تو رفتی و من خواستم جانم را برایت فدای کنم تا خبری از تو به من برسد.
وعده کردی، وفا نفرمودیور فراموش گشت، یاد دهیم
هوش مصنوعی: تو قول دادی که به وعدهات عمل کنی، اما وفا نکردی؛ اگر هم فراموش کردی، میتوانیم یادآوری کنیم.
صبر را گر عنان به دست آریماشک را یک دم ایستاد دهیم
هوش مصنوعی: اگر صبر را کنترل کنیم و به آرامش برسیم، میتوانیم اشکهایمان را برای مدتی متوقف کنیم.