شمارهٔ ۱۵۳۶

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و اندوهی که در دل دارد می‌گوید. او شب‌ها بیدار مانده و به یاد دوستانش است، اما هیچ‌کس به یاد او نیست. ناله‌ها و فریادهایش از درد ناشی از جدایی و غم‌هایش حکایت می‌کند. او از بخت بد خود گلایه دارد و در حیرت است که چرا چنین وضعیتی برایش پیش آمده است. شاعر به یارش می‌گوید که اگر او از محبت به او غافل شده، بهتر است دیگر نگاه نکند. شاعر احساس می‌کند که احساسی عمیق و دردناک در دل دارد که به سختی برطرف می‌شود و از رقیبش می‌خواهد که از آزارش دست بردارد. در پایان، او اعتراف می‌کند که شاید راز این درد درونش پنهان است، ولی با این حال، دردش آشکار است و از کلماتش نیز پیداست.