شمارهٔ ۱۵۳۸
هوش مصنوعی: این شعر دعوت به عشق و وصل است و از تجربه‌های عاشقانه و درددل‌های دلbroken سخن می‌گوید. شاعر به معشوق می‌گوید که دلش را با گیسوانش بگشاید و عشق گم‌شدگان را به یاد آورد. او از غم‌های موجود در دل‌ها شکایت کرده و می‌خواهد که این غم‌ها را با هم تقسیم کنند. شاعر به یادآوری عشق و شوق در کوی معشوق اشاره کرده و درخواست می‌کند که معشوق دوباره به او توجه کند. او همچنین از اثرات عشق قدیم می‌گوید و تأکید می‌کند که عشق جدید باید جایگزین آن شود. در نهایت، شاعر به انس و دوستی با معشوق و پرواز روحش به سوی او اشاره دارد و می‌خواهد راز دل خود را با او در میان بگذارد.
مانا که بگشاید دلم، بندی ز گیسو باز کنگم گشتگان عشق را پنهان یکی آواز کن
هوش مصنوعی: به امید اینکه قلبم دوباره باز شود، موی خود را بگشای و برای عاشقان گمشده ندایی پنهانی برپا کن.
غمهاست در هر دل ز تو، هر یک به دیگر چاشنیما نیز گرم ذوق غم با هر یکی انباز کن
هوش مصنوعی: دلهای همه پر از درد و غم توست و هر کدام از این غم‌ها به نوعی به یکدیگر ارتباط دارند. بنابراین، ما نیز باید با همدیگر به اشتراک بگذاریم و از این غم‌ها بهرهمند شویم تا بیشتر احساس نزدیکی و همدلی کنیم.
گو تا مرا در کوی تو سوسند پیش عاشقانبازار تو چون گرم شد، بر من دو دیده باز کن
هوش مصنوعی: بگو تا وقتی که در کوی تو شمع هستم، وقتی که عاشقان در بازار تو شلوغ شدند، بر من دو چشم بگشا.
گه جان درون و گه برون، کارم مگر یکتا شودنازی که اول کرده ای، یک بار دیگر باز کن
هوش مصنوعی: گاهی از زندگی و وجودم، احساس میکنم که در درون بیقراری میکنم و گاهی از آن خارج میشوم. آیا این کار من باعث نمیشود که عشق و زیبا و خاصی که شروع کردهای، دوباره به شکلی تازه و جذاب تکرار شود؟
پیش رقیب کافرت در داد ما را چشم توگر ذکر کشتن می کنی، هم ذکر آن غماز کن
هوش مصنوعی: اگر تو در حضور رقیبت به یاد کشتن ما هستی، بهتر است که یاد کسی که اطلاعاتی از ما دارد را نیز به زبان بیاوری.
باز آمد این باد صبا، آورد بویی از چمنای مرغ جان، بشکن قفس، هم سوی او پرواز کن
هوش مصنوعی: باد صبا دوباره برگشته و عطر خوش چمن را با خود آورده است. ای پرندهٔ جان، قفس را بشکن و به سوی او پرواز کن.
بگشاد عشق از دیده خون، نالان شو، ای شخص نگونآمد شراب تو کنون، جنگ کهن را ساز کن
هوش مصنوعی: عشق از چشمانش اشکهای خونین جاری کرده است، پس بیا و نالان شو. ای انسان بدبخت، اکنون وقت آن است که شراب بنوشی و آماده جنگی قدیمی باشی.
چون زاهد ما توبه را بشکست، عاشق شد تراخواهی برو جرعه فشان، خواهیش سنگ انداز کن
هوش مصنوعی: زمانی که زاهد ما تصمیم به شکستن توبهاش گرفت، عاشق شد. اگر حقیقتاً تو را می‌خواهد، به او بفهمان که باید مستی و عشق را بپذیرد و اگر هم می‌خواهد که دلش را سنگین کند، بگذارش به حال خودش.
گر بت پرستان را رسد بر تارک از خواری لگدآغاز آن، ای محتسب، زین پیر شاهد باز کن
هوش مصنوعی: اگر بتپرستان به خاطر ذلت و خفت به اوج برسند، ای محتسب، از این پیرمرد باده فروش پردهبرداری کن.
خسرو، تو بر وی کی رسی، لیکن به کویش کن گذردر خاک با هر ذره ای بنشین، بیان راز کن
هوش مصنوعی: ای خسرو، تو هرگز به او نخواهی رسید، اما میتوانی از کدبانوی او عبور کنی و در خاک با هر ذرهای بنشینی و رازهایت را بیان کنی.