شمارهٔ ۱۵۴۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عمیق‌ترین احساسات خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید. او از تحمل سنگینی هجران و دوری می‌گوید و اینکه دیگر نمی‌تواند بیش از این آزار بکشد. دل شاعر تشنه دیدار و وصال معشوق است و از او می‌خواهد که به او رحم کند و او را از درد جدایی خلاص کند. شاعر به شدت از غم و اندوهی که به خاطر دوری از معشوق به دوش می‌کشد، رنج می‌برد و می‌خواهد که لحظه‌ای در کنار معشوق باشد تا شاید بتواند کمی از این دردها را فراموش کند. در نهایت، شاعر به وسعت احساسات و بار سنگین غم خود اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که بارش را سبک کند.
ز اندازه بگذشت آرزو، طاقت ندارم بیش از ایندیدم که هجران چون بود، دیگر نیارم بیش از این
هوش مصنوعی: دیگر نتوانم بیشتر از این تحمل کنم، آرزوهایم از حد فراتر رفتهاند. حالا که طعم جدایی را چشیدهام، نمیتوانم بیشتر از این درد و فراق را تحمل کنم.
دل تشنه دیدار تو، جان میهمان یک نفسای آشنا، از در مران، بیگانه وارم بیش از این
هوش مصنوعی: دل من برای دیدار تو بسیار تنگ و بیتاب است. ای دوست، جانم در یک لحظه مهمان توست؛ از در نران، چرا که بیشتر از این نمیتوانم مانند بیگانگان دور از تو باشم.
بگذار بوسم پای تو، بس از جهان محنت برمهم، جان تو، کاندر جهان کاری ندارم بیش از این
هوش مصنوعی: اجازه بده که پای تو را ببوسم، زیرا از این دنیا و مشکلاتش خستهام. تنها چیزی که برایم اهمیت دارد جان توست، چرا که دیگر چیزی در این جهان برایم اهمیت ندارد.
آزرده دیرینه را یک غمزه زن کان به شودمرهم نمی خواهد ز تو جان فگارم بیش از این
هوش مصنوعی: اگر کسی که مدتی است دلش شکسته را با یک نگاه دلربا شاد کنی، این کافی است و نیازی به هیچ درمان دیگری نیست. من دیگر از درد و رنج خود خستهام.
ای ابر نیسانی، مزن لاف از در غلتان خودکز بهر ایثار رهش در دیده دارم بیش از این
هوش مصنوعی: ای ابر نیسانی، نکنید از خودتان زیاد سخن بگویید و خودتان را بزرگ جلوه دهید؛ زیرا من در نظر دارم که بیشتر از این بر اثر ایثاری که در راه شما انجام دادهام، به شما ارادت و محبت دارم.
آرام گیر، ای بی وفا، یک دم نشین بر چشم توزان رو که دیدار ترا نبود قرارم بیش از این
هوش مصنوعی: آرام باش، ای بی وفا، لحظه‌ای در چشمان تو بمان، زیرا دیدن تو دیگر نمی‌تواند آرامم کند.
خسرو چو موید از غمت، زاندوه تو بار گرانآخر مسلمانی، منه بر سینه بارم بیش از این
هوش مصنوعی: زمانی که خسرو از غم تو حمایت می‌کند، دیگر از درد و رنج تو بار سنگینتری بر دوش نکش. از این پس، بار غم را بیشتر از این بر سینهام نگذار.