شمارهٔ ۱۵۷۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی محبوب سخن می‌گوید. شاعر به صورت شاعرانه بیان می‌کند که هر چیزی را می‌توان از محبوب گرفت جز خود او. او از عدم توانایی‌اش در جدا شدن از محبوب و کشیدن دامن از او صحبت می‌کند و بیان می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند جایگزین عشق و زیبایی او باشد. احساس خفقان و غم ناشی از دوری محبوب نیز در این اشعار مشهود است و شاعر به وضوح می‌گوید که بدون محبوب، زندگی برایش معنایی ندارد. همچنین، شاعر به وسعت و عمق عشقش اشاره کرده و می‌گوید که حتی در سختی‌ها و دردها نیز از محبت او جدا نمی‌شود.
برداشتن نظر ز نگاری نمی توانور نیز می توان ز تو، باری نمی توان
هوش مصنوعی: نگاه کردن به زیبایی یک چهره کار سادهای نیست و اگر هم ممکن باشد، باز هم از تو نمیتوان غافل شد.
از چون تو گل چگونه کسی آستین کشددامن کشیدن از سر خاری نمی توان
هوش مصنوعی: كيفيت تو به گونهای است که هیچکس نمی‌تواند به سادگی به تو نزدیک شود. حرکت کردن به سمت کسی که به او ارادت دارند، به اندازهای دشوار است که حتی نزدیک شدن به خار هم آسانتر نیست.
گر در کشید گردن خورشید را دوالجز در رکاب چون تو نگاری نمی توان
هوش مصنوعی: اگر خورشید را در آسمان بلند کنی، هیچ کس جز تو که مانند یک زیبای خاص هستی، نمی‌تواند در کنار تو قرار بگیرد.
چون صید طره تو نگشته ست آسمانمه را گرفتن از دم ماری نمی توان
هوش مصنوعی: چون شکار موهای تو به آسمان نرسیده، توانایی گرفتن ماه را از دم مار نخواهی داشت.
دریا شد از هوای لب تو کنار منآخر کم از لب چو کناری نمی توان
هوش مصنوعی: لبهای تو همچون دریایی هستند که در کنار من قرار دارند و غمی ندارند؛ زیرا هیچ کناری نمی‌تواند مانند لبهای تو باشد.
با آنکه در شکنجه غم بسته مانده امهم باز مانده از تو چو یاری نمی توان
هوش مصنوعی: با وجود اینکه در عذاب و درد دل گرفتار هستم، اما باز هم از تو دور نمیشوم، چون یاری از کسی نمیتوانم بگیرم.
خسرو ز دور در تو درودی همی دهدچون بر درت ز دیده نثاری نمی توان
هوش مصنوعی: خسرو از دور سلامی به تو میرساند، اما چون نمی‌تواند چیزی را از چشمانش به در ورودیات بیفشاند، نمی‌تواند نزدیکتر بیاید.