شمارهٔ ۱۵۸۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و درد ناشی از آن اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که حتی اگر برای رسیدن به معشوق جان خود را فدای کند، باز هم نمی‌تواند از عذابی که دارد رهایی یابد. او به دشواری‌های عشق، تلاش برای جذب توجه معشوق و نبودن راه حلی بهتر از صبر اشاره می‌کند. شاعر همچنین تأکید می‌کند که اگرچه ممکن است دنیا چیزی از او نخواهد، اما عشق واقعی ارزشی ندارد که با چیزهای دیگر مقایشه شود. در نهایت، او از شبهای پر درد و رنج خود یاد می‌کند و به سوختن در آتش عشق اشاره می‌کند، که نمادی از عذاب عاشقی است.
کم زان که جان به کوی تو دانیم سوختنگر جمله وام را نتوانیم توختن
هوش مصنوعی: ما میدانیم که در راه تو جان میسوزد، اگرچه نتوانیم از همه وامها رهایی یابیم.
گر تو نظاره آیی و یا پرسش کنیما را کدام چاره به از جامه دوختن؟
هوش مصنوعی: اگر تو به ما توجه و نگاه کنی یا از ما سوالی بکنی، چه کاری بهتر از دوختن جامه وجود دارد؟
در پرده پوشی ام چه کنی کوشش، ای رقیبجهل است چاک دامن دیوانه دوختن
هوش مصنوعی: ای رقیب، تو چقدر میخواهی برای فاش کردن رازهای من تلاش کنی؟ نمیدانی که از جهل و نادانی برای پنهان کردن عیبهایت استفاده کردهام، مانند دیوانهای که دامن خود را دوخته و نمی‌تواند آن را رها کند.
جانا، مده اگر دو جهانت دهند، از آنکیوسف به من یزید نشاید فروختن
هوش مصنوعی: ای جانا، اگر دو دنیا را به من بدهند، باز هم نمیتوانم تو را در برابر یوسف (زیبایی یا محبوبم) به کسی دیگر بفروشم.
شبهای من سیاه تر است، ار چه نیم شباز آه من چراغ توان برفروختن
هوش مصنوعی: شبهای من بسیار تاریکتر است، هرچند که در نیمه شب، آه من میتواند چراغی روشن کند.
دعوی عشق کرده خسرو بیایدتچون هندوان در آتش غم زنده سوختن
هوش مصنوعی: خسرو عاشقانه به تو دعوت می‌کند، مثل هندیها که در آتش غم زنده میسوزند.