شمارهٔ ۱۶۵۱ - امیرخسرو دهلوی

آن کیست که می آید صد لشکر دل با اودرویش جمالش ما، سلطان دل ما او

بی صبح و شبی خواهم کو را غم خود گیرممن گویم و او خندد، تنها من و تنها او

مستم ز خیال او من با وی و وی با منیارب، چه خیال است این، اینجا من و آنجا او

هجرم که ز چرخ آمد، از آه خودش زین پستا سوخته نگذارم، یا من به جهان یا او

مهتاب چه خوش بودی، گر بودی و من تنهالب بر لب و رو بر رو، او با من و من با او

گویند مرا آخر دیوانگیت خو شددیوانه چرا نبوم، ماه من شیدا او

من خسرو او زیبا بنگر که چه ننگ است ایندیباچه دلها من، آیینه جانها او