شمارهٔ ۱۶۶۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی‌های محبوبش و جذابیت‌های ظاهری او اشاره می‌کند. او می‌گوید که در باغی نوینی، چهره‌ای نو و تازه را از محبوبش می‌بیند. هر خط و نشانه‌ای از او، نشان‌دهنده‌ای از جانی تازه است. لب‌های محبوب به قدری زیبا و دلکش هستند که احساس زندگی و جان تازه‌ای به شاعر می‌دهند. او با توصیف زلف‌های سیاه و خوش‌بویی که به محبوبش می‌دهد، به زیبایی‌های او می‌بالد. در این شعر، به عشق و جذابیت محبوب اشاره شده و شاعر از آثاری که عشق بر او گذاشته، سخن می‌گوید. محبوبش به اندازه‌ای شهرت یافته که داستان او بر زبان همه جاری است و این محنت و عشق او را به زردی و حسرت کشانده است. در نهایت، شاعر به شدت تحت تأثیر جمال محبوبش قرار دارد و شور و شوقی عمیق نسبت به او احساس می‌کند.
روی یار از سبزه تر بوستانی یافت نوچشم من بهر تماشا گلستانی یافت نو
هوش مصنوعی: به تازگی، چهره محبوبم را در باغی سرسبز دیدم و چشمم برای تماشای زیبایی‌های گلستانی تازه گشوده شد.
تا لب او در ته هر موی خط جان نمودبنده زان لب در ته هر موی جانی یافت نو
هوش مصنوعی: وقتی لب او در زیر هر مویش نشانه‌ای از زندگی و عشق نمایان میشود، من از آن لب و زیباییاش در زیر هر مو حیات تازه‌ای به دست میآورم.
بود ناپیدا دهانش تیز دیدم بوسه جاشدر لب از دندانی نشانی شد دهانی یافت نو
هوش مصنوعی: دهان او که در ظاهر نمایان نبود، بسیار تیز و پرحسرت بود. بوسهاش در لبانش نشانی از دندانها داشت و همچنین دهانی جدید پیدا کرد.
ماه من زلف سیه بر خط سبزت سر نهادطوطی شکر خورت هندوستانی یافت نو
هوش مصنوعی: ماه من با زلف سیاهش بر روی سبز تو قرار گرفت و طوطی که شکر میخورد، در هند جدیدی پیدا کرد.
دی کمر بستی و در وی بسته شد مویی ز جعدنی میان بودی تهی گاهت میانی یافت نو
هوش مصنوعی: دیروز تو کمربند خود را بستی و در آن، مویی از جعد نی بسته شد. البته در میان آن جا، تو خالی بودی، ولی حالا در آنجا چیزی نو پیدا کردی.
قامت تو کز ضعیفی بسته در مویت نماندبر سر هر تار مویی خانمانی یافت نو
هوش مصنوعی: قامت زیبای تو که به خاطر ضعف و ناتوانی، در برابر موهایت جمع شده، دیگر بر روی هر تار مویت، زندگی جدیدی شکل نخواهد گرفت.
بس که نونو داستانت فتنه شد بر هر زبانهر زبان از قصه من داستانی یافت نو
هوش مصنوعی: داستان من به قدری جذاب و پرماجرا شده است که هر کسی در لحظههای مختلف از آن صحبت می‌کند و هر کس برای خود تفسیر و قصهای جدید از آن میسازد.
بس که سودم روی زرد خویش بر خاک درتباد هردم ز آستانت زعفرانی یافت نو
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و ارادت به محبوب است. شاعر می‌گوید که به دلیل عشق و علاقهاش، چهرهاش زرد شده و در هر دم از نزدیکی درگاه محبوب، بوی خوش زعفران را میشنود. به عبارت دیگر، او به خاطر عشقش به محبوب، به شدت تحت تاثیر قرار گرفته و حتی در حالت ضعف نیز زیبایی و عطری دلانگیز را از او دریافت می‌کند.