شمارهٔ ۱۶۹۵

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به باد دستور می‌دهد که به باغ برود و زلفی پریشان و خوشبو به ارمغان بیاورد. او خود را در جستجوی بوی دیگری می‌بیند و از دلش می‌خواهد که از راه اشتباهی که در پیش گرفته، دور شود. شاعر به چشمان معشوق اشاره می‌کند که به او تشنه هستند و او را به مهمانی دعوت می‌کند. همچنین، او آرزو دارد که روزی طعم لب معشوق را بچشد و از او درخواست دعا برای خوشبختی دارد. در نهایت، شاعر به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که این زیبایی‌ها او را به خود می‌کشند.