شمارهٔ ۱۶۹۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم خود به خاطر عشق و جدایی سخن می‌گوید. او دلش را مانند دامن گلی توصیف می‌کند که از غم پاره شده است. عشق معشوقش به او درد و رنج می‌دهد و سینه‌اش پر از چاک‌های ناشی از این درد است. همچنین، او به تابش شمع عشق و وفا اشاره می‌کند که پروانه را به خود جذب می‌کند و معشوقش را به عنوان فردی بی‌نظیر در افلاک می‌بیند. در پایان، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که دیگران نمی‌توانند از درد او شادمان شوند و حتا اگر کسی با عشق دور از معشوق خود زندگی کند، بدون او نمی‌تواند خوشحال باشد.
دلی دارم چو دامان گل از غم چاک گردیدهسری بر آستان او ز محنت خاک گردیده
هوش مصنوعی: دلی دارم که مانند دامان گل از غمها پاره پاره شده و سری بر درگاه محبوب گذاردهام که از درد و رنج دنیا خسته و کوشته شدهام.
ز بس کز غمزه او تیغ بیداد آمده بر منسراسر سینه ام چون دامن او چاک گردیده
هوش مصنوعی: از شدت دلزدگی و اشتیاق به او، سینهام مانند دامن او پاره شده است.
به تاباک افگند پروانه را شمع وفا پیششکه گرد سر هنوزش اندر آن تاباک گردیده
هوش مصنوعی: شمع وفا پروانه را به دور خود میکشد و او را به سمت خود میکشاند، اما هنوز هم دور شمع و در دایره او میچرخد.
به آن شکل و شمایل با وجود حسن خورشیدیندیده چون تویی هر چند در افلاک گردیده
هوش مصنوعی: هیچ کس به زیبایی و جذابیت تو وجود ندارد، حتی اگر در آسمانها به دنبال جمال دیگری بروند. تو همانند خورشید هستی که هیچ کس نمی‌تواند شبیه آن باشد.
عجب گر شادمان گردد درونها بعد ازین هرگزدل خلقی چنین کز درد من غمناک گردیده
هوش مصنوعی: عجب است اگر بعد از این مردم شاد و خوشحال شوند، در حالی که دل من به خاطر درد و غم ناراحت است.
ز به زهر هجر خسرو جان نخواهی داد دور از ویاز آن رویی کز آیین وفا تریاک گردیده
هوش مصنوعی: اگر از معشوق خود دور باشی، هرگز جان خود را در برابر تلخی جدایی فدای او نخواهی کرد. زیرا بی وفایی و عدم پایبندی، مانند زهر است که انسان را به تنگ میآورد و تو را تریاک می‌کند و از اصل وفا دور می‌کند.